Daar zwaait wat

Op een markt in de Afghaanse hoofdstad Kabul haalt een vrouw uit naar een man. Wat hun relatie is of wat hij precies misdaan heeft, is niet bekend. Maar ook zonder zichtbare gezichtsuitdrukking wordt duidelijk dat ze woedend is.

„De vrouwen van Afghanistan bevrijden” was één van de belangrijkste redenen voor de VS om in 2001 het land binnen te vallen en de Talibaan, fundamentalistische moslims, te verjagen.

Die doelstelling is bij lange na niet gehaald, concludeerde onderzoeksbureau Human Rights Watch in augustus somber: „Slechts 4 procent van de vrouwen maakt de middelbare school af. Geweld tegen vrouwen is wijdverspreid, vrouwen worden in het openbaar regelmatig bedreigd of zelfs vermoord.”

Om het nog wat erger te maken werd afgelopen zomer een wet van kracht voor de shi’itische minderheid, die mannen toestaat om hun vrouwen geld en voedsel te onthouden als ze geen seks met hen willen hebben. Ook moeten vrouwen toestemming van hun echtgenoten hebben om het huis te verlaten.

Toch zijn er ook lichtpuntjes: zo zijn er sinds 2005 vrouwelijke parlementariërs in het land. Qadria Yazdanparast bijvoorbeeld, die met haar gezin in Rotterdam woont maar elke paar weken forenst naar Kabul. President Karzai vertelde dit najaar tijdens een verkiezingsbijeenkomst dat hij haar graag als zijn opvolger ziet.