Dirk Scheringa staat weer helemaal alleen

Zou de beeldvorming opnieuw snel kantelen? Het balletje kon twee kanten oprollen. De publieke opinie kiest in Nederland altijd voor het slachtoffer, dus maakte de failliete eigenaar van DSB Bank kans op veel sympathie door te bekennen dat hij zijn hele persoonlijke vermogen kwijt was. Bovendien stelde hij op zijn persconferentie een boek en een film in het vooruitzicht, met als motto: „Wij zijn niet failliet, wij zijn kapotgemaakt!”

Aan de andere kant zou de opmars van Dirk Scheringa in de richting van volksheld tegen de financiële elite ook wel eens een natuurlijke begrenzing kunnen vinden op de dag van zijn grootste nederlaag. Een flitsonderzoek van RTL Nieuws wees uit dat ‘56 procent van de Nederlanders’ Scheringa aanmerkte als hoofdverantwoordelijke voor de ondergang van de naar hem vernoemde bank. Wat hij nodig had waren enkele mensen, laten we ze opinion leaders noemen, die het voor hem zouden opnemen.

De wereld draait door had in dat opzicht weinig te bieden. Alleen Jan Mulder mompelde iets over een neiging „Dirk Scheringa een beetje te ontlasten”. Het was een reactie op felle aanvallen van SP-stemmer Prem Radhakishun en VVD-sympathisant Jort Kelder op „De woekeraar van Wognum”.

EénVandaag en Netwerk hadden slechts de inmiddels vertrouwde steun van loyale DSB-werknemers in de aanbieding. In het verlengde daarvan noemde vakbondsbestuurder Carla Kiburg in Nova Scheringa een goede werkgever.

Maar dat was echt alles. We zagen een boer op een wortelrooier die in Wognum zijn geld kwam halen, een schuimbekkende Pieter Lakeman in Radar („Scheringa is een geboren leugenaar”), een curator die repte van paulianeus handelen en zelfs de tot op het laatst coöperatief meedenkende belangenbehartiger van gedupeerden, Jelle Hendrickx, moest schoorvoetend toegeven dat Scheringa toch eerder een woekeraar dan een Robin Hood was geweest.

Scheringa was voor zijn verdediging dus op zichzelf aangewezen, een uur lang als enige gast van Pauw & Witteman. Aanvankelijk deed hij dat beheerst en deemoedig, zonder de bravoure van de persconferentie. Maar toen zijn gastheren de duimschroeven begonnen aan te draaien, kwam het venijn weer boven. Hij hield onbegrijpelijke verhalen: dat hij vanaf begin augustus al vergeefs contact zocht met de president van De Nederlandsche Bank, ook al was zijn bedrijf kerngezond. Balkenende nam ook niet op. Dat de andere banken nu wel meer klanten hadden. Dat de curator financieel belang had bij het faillissement.

Het sloeg niet aan en verbleekte naast de eerdere zakelijke en onverzettelijke toelichtingen van minister Wouter Bos. Game over.