Thuisblijvende moeders

Zoek de verschillen:

1. Mijn dochter is nu drie maanden, ik verveel me kapot. Mijn vrienden hebben wel een leven en werken. Wat doen jullie heel de dag? Iemand tips?

2. Is er een moeder die mij helpen kan? Ik leid een zeer eenzaam bestaan aangezien ik geen buren heb. Ik word zo somber en neerslachtig wanneer de kinderen naar bed zijn en ik alleen thuis zit.

Het eerste fragment is van een moderne thuisblijfmoeder (tbm) op een van de fora voor moeders of zwangeren, het tweede voorbeeld stamt uit begin twintigste eeuw. Die tweede noodkreet was een van de aanzetten tot de ‘Cooperative Correspondence Club’ (CCC), een tijdschrift van een groep Britse moeders die behoefte had aan aanspraak en medeleven. Ze schreven artikelen, reageerden op anderen en deelden hun ervaringen met lezeres. De Amerikaanse historica Jenna Bailey achterhaalt in Het geheime tijdschrift, de verborgen geschiedenis van een levenslange vriendschap wie er achter de pseudoniemen schuilgingen, en beschrijft hun levens.

De vrouwen van de CCC kwamen uit verschillende milieus en waren over het algemeen goed ontwikkeld. Ze studeerden en werkten tot de eerste zwangerschap zich aandiende. Vanaf dan, als ze begin twintig zijn, zitten ze thuis. Zo hoorde dat.

Tegenwoordig juist niet. De hedendaagse tbm heeft te maken met maatschappelijke, feministische en politieke meningen over haar beslissing thuis te blijven bij haar kind. Ze is lui, kapitaalvernietiger, een ideaalbeeld of gewoon dom. Tbm’s van nu hebben een halve dagtaak aan de twijfel en het schuldgevoel dat automatisch kleeft aan hun beslissing.

Merkwaardig dat de vrouwen bij Bailey zich zo verveelden. Er leek weinig aanleiding voor: de oorlog was in volle gang, het platteland werd overspoeld met evacués en er kwamen meer en meer kinderen bij.

Het belangrijkste verschil was dat de vrouwen van CCC iets produceerden. Ze maakten mooie artikelen over uiteenlopende onderwerpen en bekritiseerden elkaars werk.

Het is dan ook zonde dat niet duidelijk wordt hoe dat blad eruit moet hebben gezien. Het eindproduct, hier en daar met erbij gekliederde opmerkingen, aan elkaar geknutseld en door het vele posten en lezen gehavend en geleefd. Dát was hun wereld. Maar het gaat Bailey niet zozeer om het tijdschrift, de vormgeving of de artikelen, maar juist om de levenslopen van die specifieke vrouwen.

En ja, die zitten dus thuis te zitten, met hun kinderen. Niks nieuws; kun je ook de hedendaagse tbm-blogs lezen.

Viola Lindner