Speech Debelle is te ondoorgrondelijk

Pop: Speech Debelle. Gehoord: 17/10 Paradiso, Amsterdam. **

Hiphopartiesten die de clichés vermijden, zijn zeldzaam. In het dertig jaar oude genre zijn bepaalde stembuigingen en intonaties al net zo vastgeroest als sommige gitaarakkoorden in de blues. Daarom is een nieuwkomer als de Britse zangeres Speech Debelle welkom. Debelle, artiestennaam van de 26-jarige Corynne Elliot uit Zuid-Londen, heeft een timing die tegen de haren in strijkt en laat zich begeleiden door een jazzensemble. Het maakt haar hiphop zoekend en gewaagd.

Het zoekende zit vooral in haar persoonlijkheid, bleek zaterdag. Debelle draagt het hart op de tong, maar lijkt tegelijk die tong liever te willen afbijten dan de woorden rechtstreeks uit te spreken. Dat leidt tot een onnavolgbare intonatie: hoekig en fladderend, en zonder de wiegende ‘flow’ waar de meeste rappers naar streven. De muziek die haar begeleidt, uitgevoerd door een contrabassist, een nogal saai spelende drummer en een gitarist die steeds dezelfde akkoorden koos, wil juist geruststellen. Hierdoor vloekte het klankbeeld soms bij de stekelige dictie van de voorvrouw.

Debelle, gehuld in een zwart trainingspak met daarop de skyline van Londen in glitter, rapt met West-Indische tongval over de ongemakken van het opgroeien zonder geld en zonder vader, over sadistische werkgevers en onbetrouwbare vrienden. Dit verwoordt ze overtuigend en eerlijk, en bij sommige nummers (Bad Boy, Working Weak) ontstond zaterdag een opwindende apotheose, wanneer de contrabassist zich kwaad maakte en Debelle’s mannelijke kompaan haar woorden grimmig echode. Toch bleef er een ongemakkelijke spanning hangen. De winnares van de prestigieuze Britse Mercury Prize, die concurrenten Kasabian, La Roux en Florence & The Machine versloeg, is in stem en gedrag te ondoorgrondelijk.