Laten we kijken wat er gebeurt als ik mijn penis erin stop

In de meeste natuurprogramma’s die ik ken loopt een middelbare man naar een enorme mierenhoop en zegt vervolgens in de camera: ‘Deze kolossale mieren zullen onmiddellijk brandend gif spuiten als ze contact krijgen met je huid. Ik ga er nu vijf op mijn gezicht zetten.’ Of: ‘Deze plantenkelk is gevuld met zuur, dat alles verteert wat erin valt. Laten we kijken wat er gebeurt als ik mijn penis erin stop.’

Natuurlijk is het wel enigszins interessant om daarna de beelden te zien van een middelbare man die met vertrokken gezicht kermt ‘O mijn god, het brandt echt ontzettend’, maar meestal denk je toch: sorry vriend, maar jij bent niet het resultaat van miljoenen jaren evolueren.

Gelukkig niets van dit al in mijn lievelingsnatuurprogramma, dat een paar van de mooiste wonderen van de wereld combineert: natuurschoon en Stephen Fry. In de reeks Last Chance To See gaat hij op zoek naar dieren die op de rand van uitsterven balanceren, in navolging van zijn – nu overleden – vriend Douglas Adams, die de reis twintig jaar eerder maakte en daar een fantastisch boek over schreef. (Ik wist niet dat Douglas Adams en Stephen Fry vrienden waren, maar het bewijst dat er naast het automatisch oprollen van de stofzuigersnoer nog meer Goede dingen bestaan.)

Ik heb dat boek een aantal jaar geleden gelezen en vertel nu nog het daaruit gestolen verhaal van de Yangtze-dolfijn, waar er toen nog maar een paar van waren, en de brief die Douglas Adams kreeg van een Brits koppel: ‘Jammer dat het zo slecht gaat met de dolfijn. Wij waren pas nog in China, en kregen daar Yangtze-dolfijn geserveerd. Mijn vrouw kreeg de ware delicatesse: de ongeboren baby uit de buik.’

Stephen Fry is een van de meest eloquente en grappige mensen op tv, en zijn dandy-achtige chic is moeilijk te rijmen met die bushwereld vol kaki afritsbroeken en bezwete torso’s – behalve wellicht in een meer homo-erotische context.

Natuurlijk ligt een groot deel van de charme in zijn spitsvondig commentaar op de exotische ontberingen. Maar nog fijner is het om te zien hoe oprecht enthousiast hij van de gevonden dieren wordt.

Hoe hij knuffelt met een vadsige papegaai, de aye-aye bewondert (die toch nog het meest op een uit het gesticht ontsnapte Gremlin lijkt) en aan het eind van de aflevering over manatee’s zuchtend besluit: ‘And all I can think about is this little, fat, flatulent manatee.’

Wat mooi dat we in een wereld leven vol witte neushoorns, roze dolfijnen, blauwe walvissen – en Stephen Fry.

Aaf is met zwangerschapsverlof. In maart is ze weer terug.