De ASO-show

Nauwelijks 36 uur was Frank Vandenbroucke (34) overleden, toen afgelopen woensdag in Parijs de internationale wielerelite bijeenkwam voor de presentatie van het routeschema van de Tour de France 2010. In en om het peloton was iedereen er vol van, zoals in 2003 bij de dood van de Spaanse klimmer José-Maria Jiménez (32) en een jaar later bij Marco Pantani (34). Er waren gevoelige reacties van Quickstepmanager Patrick Lefevere en oud-kampioen Johan Museeuw. Maar Tourorganisator ASO draaide gewoon de geplande show af. Niets werd er gezegd over VDB, of toch, één zinnetje.

Tourdirecteur Christian Prudhomme kon het niet laten om de overledene – nooit positief bevonden, wel verslaafd aan onder andere cocaïne – nog even in verband te brengen met doping. De internationale wielerunie UCI hulde zich in stilzwijgen. Voorzitter Pat McQuaid had VDB de laatste jaren al genoeg dwarsgezeten, als de beste renner van het jaar 1999 weer eens een comeback wilde maken.

Voor de wielerbestuurders is een schoon imago belangrijker dan schone herinneringen. Hun wereld is overzichtelijk gerangschikt in zwart of wit, goed of fout. True champion or cheat, zoals de jongste UCI-campagne luidt. In die wereld is geen plaats voor gecompliceerde persoonlijkheden als Vandenbroucke, Jiménez of Pantani. Hoeveel inspiratie ze de wielersport ook gaven. Zelf vertelde VDB in de documentaire Gevallen voor Sarah nooit meer rust gevoeld te hebben sinds hij in 1999 betrokken raakte bij een dopingaffaire, al volgde later vrijspraak. Opgejaagd door controleurs en journalisten, die tegenwoordig verslaafde sporters achtervolgen tot in de afkickkliniek toe.

Op zondag 4 juli 2010 rijdt de Tourkaravaan langs Antwerpen. Terwijl de ‘piskijkers’ namens ASO en UCI hun flesjes uitpakken voor de controles, gaan de gedachten naar april 1997. Toen reed il Bimbo d’Oro hier in de buurt kilometers voor een jagend peloton uit in de Scheldeprijs. Wie erbij was vergeet het nooit. Dat kunnen zelfs UCI of ASO niet verbieden.

Maarten scholten