Safe en sober

Live bloggers, filmsterren en paparazzi in Milaan en Parijs kunnen het niet verhullen:de voorjaarsmode speelt op veilig.

PHOTO © PETER STIGTER WOMANSWEAR SPRING/SUMMER 2010 FILENAME IS DESIGNER NAME

Iedereen wil natuurlijk lezen hoe fantastisch de mode volgend voorjaar wordt. Wat een vernieuwende en inspirerende collecties er te zien waren in Milaan en Parijs. Dat het voorjaarsmode is die ons raakt, vrolijk maakt of kippenvel geeft.

Maar helaas. De mode in Milaan en Parijs was een oefening in veilige smaak en keeping up appearances. Nagenoeg alle jongere designers – die met een link naar de straat en eigen, originele ideeën – zijn weggestuurd door bazen (lees: investeerders) die op safe willen spelen en met een voorliefde voor damesachtige mode. De nieuwe voorjaarsmode blijft bij het oude: conservatief, veilig, berekenend, soms op het ongeïnspireerde af.

Want we kennen de trucs met vintage ondergoed onder transparante materialen of openvallende zomerjurken nu wel, de mix van sportswear met daywear, de elementen van herenkleding gecombineerd met vrouwenkleding, variaties op denim. Om maar eens wat trends te noemen.

De modewereld is zichtbaar op zoek naar een nieuwe orde, want sinds de crisis staat ook daar alles op zijn kop. Winst wordt er nauwelijks nog gemaakt, de eerste modehuizen zijn al failliet (Christian Lacroix, Yohji Yamamoto) en winkels kopen met kleinere budgetten kleding in. En dus draait de pr- en marketingmachine tijdens de modeweken op volle toeren, om de schijn van succes op te houden en aandacht te trekken. Populaire bloggers – de digitale fashionista’s – krijgen een plek op de eerste rij tussen de verbaasde hoofdredactrices van internationale modebladen. Het duo Dolce & Gabbana gaf hen zelfs een laptop, maar in plaats van live te bloggen over de Spaans getinte collectie die in hoog tempo aan hen voorbij trok, zaten Jak&Jill en Bryan Boy als verlamd van de zenuwen achter hun computer.

Live streamshows zijn ook zo’n pr-tool; Giorgio Armani, Alexander McQueen, Dolce & Gabbana en Louis Vuitton zonden hun shows rechtstreeks de digitale ruimte in. De collectie als een videoclip van 9 minuten. En investeerders huren filmsterren in als ‘creatief adviseur’ om hun noodlijdende modehuis nieuw leven in te blazen. Actrice Lindsey Lohan leverde een fantasieloze, slappe collectie af voor het Franse Ungaro – eens een gerespecteerd modehuis bekend om zijn ingenieuze plissé- en drapeerwerk.

Je zou bijna vergeten dat modeontwerpers er zijn om kleding te ontwerpen, vrouwen op ideeën te brengen, hun wensen te vertalen en hun fantasie te prikkelen. Dat is namelijk waar inkopers als Kiki Niesten van de gelijknamige winkel uit Maastricht en Gerda van Ravenstein voor haar zaak in Amsterdam naar op zoek zijn. De eerste voornamelijk in Milaan, de tweede in Parijs.

Volgens Kiki Niesten spraken haar klanten een half jaar geleden alleen maar over de crisis, nu handelen ze er naar. „Vaste klanten komen nog steeds, maar geven minder uit. Ze kopen nu weloverwogen. Eerder kochten ze bij twijfel alle drie de jurken, nu nog maar één. Eerlijk gezegd is mijn werk prettiger geworden, klanten tonen meer waardering voor de kleding en voelen zich voldaan als ze nagedacht hebben over een aankoop.”

Niesten koopt voorzichtiger in, maar wel met hetzelfde budget. „Ik koop duurzame dingen in, noem het moderne klassiekers die je over tien jaar nog aan kan. En dan komt het aan op een goed ontwerp en kwaliteit. ‘Kijk mij eens kleren’ passen niet meer bij nu, het moet sober, stijlvol en mooi zijn zonder saai te worden.”

In Milaan kwam Kiki Niesten wat dat laatste betreft wel aan haar trekken. Prada presenteerde er zijn glanzende jurkjes en jassen met fifties ansichtkaartprints van stranden en rozen in zwart/wit en gebleekte pastels. Als sportieve toets voegde het merk smalle broeken toe die net boven de knie waren afgeknipt. Ook Marni combineerde korte broekjes met losvallende jurkjes, nonchalante rokken en simpele truitjes. En dat allemaal in zongebleekte groene en rode of juist heel felle tinten. Sober, maar bijzonder en rauw tot in de details was de collectie van Raf Simons voor Jil Sander. Rechte witte jurkjes met een patchwork van lapjes stof die leken op stukken gescheurd papier. Ruches op een jurk die bij nader inzien aangerimpelde stof waren of een ingescheurde split in een simpele, grijze doorknoopjurk.

Gerda van Ravenstein merkt in Parijs ook dat mensen hun geld vasthouden. „Ik zoek verrassende creaties, mijn klanten hebben nu wel genoeg jurkjes in de kast. Ik wil ze graag op andere ideeën brengen.” Van Ravenstein verwacht van ontwerpers dat ze nadenken en iets bijzonders laten zien, zonder dat het schreeuwerig is. Ze was prettig verrast door de collectie van Viktor & Rolf, die met hun overdreven tulen rokken de aandacht trokken (met als verwijzing naar de crisis: gaten in de tule en gehavende zijkanten), feestelijk gekleurde jurkjes lieten zien en met hun satijnen pyjama-achtige creaties ook de trend van vintage boudoirkleding volgden.

Dries van Noten greep terug op een beproefd succesnummer: het mixen van etnische prints en kledingstukken. Door de slanke snit en accessoires met een vleugje Franse chic, kreeg de collectie een beschaafd kosmopolitisch karakter.

Lanvin bleek de grote lieveling van inkopers. Ontwerper Alber Elbaz vouwt en wikkelt zijn simpele basisontwerpen op een ingenieuze manier tot jurken, broeken, pantalons en mantelpakken. Klassiekers in zwart, donkerblauw, rood en crème-wit die op een vrouwenlichaam transformeren tot moderne, stoere en ook tijdloze creaties. Veel effect met weinig middelen. Precies wat een vrouw nu wil.