Zassenhaus maalt weer

‘Ik kan u aanraden eens naar handkoffiemolens te kijken. Vroeger waren de Zassenhaus-molens de beste, maar die worden niet meer gemaakt’, schrijft een lezer. Ze worden opnieuw gemaakt, heer lezer.

Door stopcontacten geïndoctrineerd, kan men denken dat er nog maar weinig handkoffiemolens gemaakt worden. Maar wat zijn het er veel! Meer waarschijnlijk meer dan elektrische. Ook ouderwetse rommelmarktmodellen worden nieuw gemaakt. Voor aan de muur met een porseleinen voorraadfles boven het maalwerk, en houten stoven met bovenop een slinger voor op schoot.

Zassenhaus maakt Delftsblauwe wandmolens en Peugeot maakt nog altijd grootmoeders schootmolens, bijvoorbeeld de ‘Nostalgie’ voor honderd euro. Smalle koperen Turkse molens worden als antiek aangeboden op het internet. Voor minder koop je een nieuwe. Of een verfijndere namaak-Turk met keramisch maalwerk, gevat in plastic en roestvrij staal.

Een molentje van Kyocera uit Japen wordt geprezen op websites waar koffieliefhebbers (die zijn hier en daar goed maf zeg, koffie is ook al religie) met elkaar van gedachten wisselen.

Van fanatieke koffieleuten moet je handmalen. Ook met kamperen natuurlijk. Op YouTube wordt een filmpje vertoond over het Turkse molentje van Kyocera. Het filmpje duurt ruim zeven minuten. De helft van de tijd zit in het vullen van het molentje – lastig, je knoeit man – en het malen. Dan het uitlepelen van de gemalen koffie – nou knoei je alweer – die in de houder moet van een espressomachine.

Tik op Youtube ‘Kyocera coffeegrinder’ in en het filmpje komt tevoorschijn, met op het eind een verrassing. De demonstratie met het koffiemolentje wordt gegeven door een buik in witte overall en twee sterke handen. Pas op het allerlaatst kijkt de camera omhoog en heel even krijg je een glimp te zien van wie daar zo onhandig staat te doen. Sinterklaas!

Net zo’n smal molentje, ook door koffiefreaks geprezen, van de VS tot Australië, is er van het Japanse merk Porlex. Maar de Duitsers kunnen het ook. Zassenhaus maakt een variant van de koperen Turk in staal en plastic, de Lima (kijk op zassenhaus.com of op koffiethuiswinkel.nl).

Hoe zat het dan met Zassenhaus?

De importeur voor Nederland, Christian Kessler in Mijdrecht vertelt het. Zassenhaus uit 1867 ging in 2006 failliet. Duitsers en Fransen vochten enige tijd om de boedel.

Peugeot van de pepermolens wilde wat er van Zassenhaus over was inlijven om zo het patent te verwerven op een superieur keramische maalwerk voor pepermolens, om het in de Peugeots te kunnen gebruiken.

Het kwam niet zo ver. Een Duitse familie Schmitz die al in huishoudelijke artikelen deed, kocht Zassenhaus en begon voortvarend aan nieuwe productie van klassieke molens en een paar modernere. En denk er goed om, zegt de importeur, het is geen Verre-Oostenspul, de maalwerken worden in Duitsland gemaakt.

Een populair molentje van Zassenhaus is een espressomolen van hout met een laatje. Het model heet Santiago, kost ongeveer 90 euro en weet zo te zien zelf niet goed wat het is, klassiek of Ikeaans. Maar het maalt fantastisch, met aangenaam geluid en het duurt lang. Ideaal voor wie nodig eens bewegen moet.

Je moet er wel aan wennen. De houten doos is net te groot om in je ene hand te houden als de andere de slinger draait. Beter druk je de molen op het aanrecht als je maalt. Dat gaat aardig maar blijft behelpen. Ik dacht in de bodem twee gaten te boren om hem op een tafel vast te schroeven. Maar dan kan de molen niet mee uit kamperen. Klemmen tussen je dijen dan maar. Ook een oefening die ergens goed voor is.

Wouter Klootwijk