Sturen met tien vingers

Midden jaren negentig, toen de bewegingsziekte rsi heerste, werd veel geëxperimenteerd met alternatieven voor de muis. Er waren trackballs, touchpads, tablet-pen- combinaties en hulpstukken die je met de voeten bediende. De muis zelf viel ten prooi aan designers. Sommige modellen leken zo uit de windtunnel te komen. Apple vergaloppeerde zich met een ronde muis, die je nooit blindelings kon pakken.

Allemaal mislukt en verdwenen, net als het onderwerp rsi trouwens. Maar opeens was er een handigheidje in de iPhone (toch weer Apple) dat belangrijke veranderingen in het bedienen van computers aankondigde. Het heet multitouch: het bedienen van objecten op een scherm met twee vingers tegelijk. Je kunt inzoomen op een foto door twee vingertoppen uit elkaar te bewegen.

De Amerikaanse ontwerper R. Clayton Miller stelt een uitbreiding voor naar de computer, voor meer vingers. Van allerlei beperkingen van de muis zouden we dan geen last meer hebben. Miller presenteert zijn ideeën in een video op internet. Het lijkt of Miller een werkend prototype heeft, maar desgevraagd geeft hij toe dat dat niet zo is. De naam van het concept: Con10nuum.

Miller presenteert een aanraakblad dat op tafel ligt vóór het toetsenbord, ongeveer zoals het touchpad van een laptop van nu, alleen groter. Het scherm blijft verticaal voor de gebruiker staan. Steeds kijken naar iets wat op tafel ligt is immers niet vol te houden, en langdurig de arm strekken naar een staand scherm ook niet. Het aanraakblad wordt met acht vingers bediend. Elke vinger die het blad aanraakt, wordt weergegeven als een doorzichtig cirkeltje.

Druk zetten levert een ‘klik’ op, waarbij het cirkeltje kort oplicht. Programmavensters liggen niet kriskras over elkaar heen op het scherm maar zijn geordend in een balk waarop kan worden in- en uitgezoomd.

Het aantal vingers dat de computeraar tegelijkertijd gebruikt bepaalt het niveau waarop hij opereert. Eén vinger werkt binnen een programmavenster: de cursor wordt ermee geplaatst, hij werkt als penseel en dergelijke. Twee vingers verplaatsen of vergroten de inhoud van zo’n venster. Met drie vingers tegelijk verplaats je het venster zelf. En met vier vingers ga je die hele balk vol vensters te lijf – je kunt hem verplaatsen, vergroten of verkleinen.

Probleem is dat er maar één plek is waar de handen willen zijn en daar strijden het toetsenbord en het aanraakblad om voorrang. Misschien moet het aanraakblad in twee helften aan weerszijden van het toetsenbord, of moet het toetsenbord ‘virtueel’ op het aanraakblad zelf, alleen wanneer het nodig is. Maar eerst moet de industrie eraan willen, en daarvoor is meer nodig dan een goed idee.

Herbert Blankesteijn

Dit is een wekelijkse rubriek over technologie.

Bekijk de homepage van R. Clayton Miller: rclayton.net