Psycholoog vroeg VDB te stoppen met fietsen

Passie was de kracht van de maandag overleden wielrenner Frank Vandenbroucke, vertelt zijn psycholoog, Jef Brouwers, maar ook zijn zwakte.

Wielrenner Frank Vandenbroucke leefde niet voor zichzelf maar voor zijn grote liefde Sarah Pinacci en dat heeft hem kapot gemaakt, aldus zijn psycholoog Jef Brouwers. „Zijn liefde voor Sarah gaf hem enorm veel energie maar de breuk met haar in 2004 was zijn mentale dood.”

Brouwers had een sterke band met de Belgische wielrenner die maandag dood werd aangetroffen tijdens een vakantie in Senegal. „Ik was zijn psycholoog, nooit zijn vriend maar toen ik maandag werd gebeld was ik kapot van het nieuws.” Brouwers begeleidde Vandenbroucke al negen jaar. „In 2000 zat hij zat aan de drugs en Sarah vroeg me toen hem te helpen.”

Vandenbroucke leerde de Italiaanse kennen tijdens de Ronde van Spanje in 1999. Pinacci was hostess bij een stand van het espressomerk Saeco. Vandenbroucke, die in zijn boek Ik ben God niet en in een recente documentaire zich al zeer openhartig over zijn leven en liefde uitsprak, was meteen smoorverliefd. „Hij stuurde haar honderd rode rozen, bracht de nacht met haar door en beloofde dat zij de bloemen van de etappeoverwinning zou krijgen.” Volgens de psycholoog beïnvloedde de verliefdheid de prestaties van de renner zeer positief. „Het leverde hem enorm veel positieve energie op. Als Frank iets echt wilde, dan gebeurde dat ook. Hij koppelde zijn verliefdheid aan een daad, namelijk het winnen van een etappe. Zo gezegd, zo gedaan. Hij moest winnen voor Sarah.”

Het was een soort baltsgedrag, meent Brouwers. Dinsdag zat de sportpsycholoog aan tafel bij het tv-programma Phara, waar hij met andere mensen die Vandenbroucke van zeer nabij hadden gekend sprak over het leed van de getalenteerde renner. „Frank wilde de etappe voor Sarah winnen om haar te veroveren, hij wilde laten zien dat hij beter voor haar was dan de rest van de mannen. Hij wilde alle andere uit het veld sturen.”

Brouwers is geboeid door het liefdesverhaal van Vandenbroucke. „Het was prachtig. De liefde die iedereen wil meemaken, jaloersmakend bijna maar tegelijkertijd ook onrealistisch.”

Zijn passie was zijn kracht maar tegelijkertijd ook zijn mankement. „Als een persoon zich verliest in een ander is dat prima. Maar alleen als de ander daarin meegaat.” Aan de kant van Pinacci verminderde de verliefdheid. Vandenbroucke hield dat gevoel wel. „Hij bleef heel hebberig naar Sarah. Die vrouw moest alleen van hem zijn. Hij genoot er ook van om met haar te pronken.”

In 2003 maakte Vandenbroucke zijn rentree nadat een jaar eerder dope in zijn huis werd aangetroffen. Hij werd tweede in de Ronde van Vlaanderen. „Iedereen sprak van een geweldige comeback maar ik wist wel beter.”

Brouwers zag op televisie Vandenbroucke als tweede over de finish komen. „Ik haastte me direct naar zijn hotel. Hij wilde namelijk nog net zo goed zijn als in 1999 toen zijn relatie met Sarah net begon. Hij hoefde niet te winnen voor zichzelf, hij moest van zichzelf winnen voor Sarah. Hij wilde de bloemen aan Sarah geven. Net zoals hij dat in 1999 had gedaan in de Ronde van Spanje. Voor hem was het werkelijk niet te verkroppen dat hij niet dezelfde prestatie kon neerzetten als toen hij net verliefd werd. Die verliefdheid moest namelijk hetzelfde blijven. Maar als je zo intens voor iemand leeft, moet je uitkijken dat je niet in een negatieve spiraal terecht komt.”

Dat gebeurde wel. Bij een ruzie met Sarah zwaaide Vandenbroucke met zijn jachtgeweer. „Ik weet niet of hij haar daadwerkelijk heeft bedreigd maar de politie belde mij direct. Ik heb hem telefonisch tot bedaren gebracht. Hij deed zulke dingen om aandacht te trekken, zulke acties waren bijna cinematografisch.” Vandenbroucke probeerde ook zelfmoord te plegen. „Hoe vaak precies weet ik niet, maar de meest intense pogingen hadden altijd met Sarah te maken en niet met zijn mindere sportprestaties.”

Toen Brouwers zag dat Vandenbroucke nooit meer op zijn oude niveau zou terugkeren, probeerde hij hem van zijn fiets te krijgen. „Hij viel constant terug en ik vond het beter als hij niet meer zou fietsen. Alleen dan zou hij misschien rust kunnen vinden. Dat is me echter nooit gelukt.”

Hoewel de laatste jaren van zijn Franks leven in het teken stonden van Pinacci, denkt Brouwers dat zijn leven ook turbulent zou zijn geweest zonder zijn grote liefde. „Zijn karakter was nu eenmaal passioneel en intens.”

Brouwers meent dat het drama goed is voor tien films. „Tijdens zijn leven waren filmproducenten al geïnteresseerd. Maar dat heb ik altijd afgeraden.”