Maradona als fan

Denkend aan Maradona zie ik hem ineens weer juichen. Nou, het was meer een oerschreeuw, op het WK van 1994, een brul vanuit zijn tenen, geuit met zijn dikke armpjes strak langs zijn lichaam, zijn hoofd naar voren in een wilde zwaai, uitdagend, rancuneus, en dan die nek, wat een nek, gezwollen, vervuld van wrok tegen het universum dat hem had opgegeven. Met 33 jaar was Diego Armando Maradona nog niet eens zo oud, maar met een schorsing van vijftien maanden achter de kiezen wegens cokegebruik, plus geruchten over maffia en seksorgies was hij volgens velen niet langer het ongenaakbare ‘Pluisje’. Dat bleek mee te vallen. Het gedrongen ventje met zijn zwarte krullen tikte en trapte nog als vroeger, al liep hij niet meer zo hard, en toen scoorde hij tegen Griekenland en kregen wij die beangstigende close-up. Die man was onder invloed, zeiden we later, want Maradona werd betrapt op doping en moest inpakken. Zijn loopbaan eindigde als een nachtkaars.

Schreeuwend nam hij afscheid, buikschuivend kwam hij terug. Het mooiste vond ik hem afgelopen zaterdag, slotfase Argentinië-Peru. Klein en rond stond hij langs de zijlijn, in de steek gelaten door de pers, die hem al maanden verantwoordelijk hield voor het rammelende spel van Argentinië, door het publiek dat glimmend stil viel in de regen, door zijn spelers die er niets van bakten. In de laatste minuut had Peru gelijk gemaakt, kwalificatie voor het WK was ineens ver weg. Maradona boog. Niemand in de buurt, boven zijn krullenkop joeg de regen die in wilde banen door La Bombonera, het stadion waar hij ooit had getoverd. Hij boog nog verder, zijn hoofd ging naar het gras. De grote Maradona leek zijn wanhoop ieder moment te zullen uitbraken. Hij leed zoals ik een coach nog nooit had zien lijden, traag en theatraal als in een opera.

Maar zie: in blessuretijd kwam de verlossing. Doelpunt voor Argentinië en daar ging Maradona met heel zijn buik over het natte gras van Buenos Aires, de armen blij opzij als een kind. De bondscoach als fan, waar maak je dat nou mee? Fijn dus dat Argentinië zich woensdag plaatste ten koste van Uruguay. Met Diego Maradona gaan wij ons straks op het WK niet vervelen. En met zijn sterspeler Lionel Messi uiteraard ook niet. Toch schijnt Maradona te twijfelen of hij wel meegaat, ook vanwege de hoon in de pers het afgelopen jaar. Ik snap dat wel: die journalisten moeten niet zo zeuren. Maradona’s scheldwoorden op de persconferentie na ‘Uruguay’ zijn niets om je over op te winden. In 1994 leegde hij zijn buks op journalisten. Dat was andere koek. Verhoudingsgewijs heeft hij zich dus uitstekend gedragen.