Ziekenhuis

Mijn moeder kan helaas niet op mijn zestiende verjaardag komen. Ze ligt in het ziekenhuis. Ze had al lang last van osteoporose. En toen viel ze. Ze was op zoek naar haar bril, want ze kan niet meer zo goed zien. Die rondslingerende wandelstok zag ze dus ook niet.

En toen kukelde ze zo naar beneden. Alle treden van de trap. Dan wil dat wel, zo’n heup. Ik hoorde haar gillen van de pijn. Ik had snel de ambulance gebeld, maar een gebroken heup lijkt niet echt prioriteit te hebben tegenwoordig. Het liefst was ik in de auto gesprongen en had haar zelf naar het ziekenhuis gereden. We wonen er per slot van rekening dichtbij. Maar ik ben nog lang geen achttien.

Dus zat ik daar minutenlang onderaan de trap met een kermende moeder in mijn armen. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen of wie ik moest bellen. Het liefst had ik op dat moment pappa om hulp gevraagd. Maar daar komt tegenwoordig ook niks zinnigs meer uit.

Dat herinnert me eraan dat ik hem morgen weer eens op moet zoeken in het tehuis. Nu, met dat gedoe met mamma, is het er een beetje bij ingeschoten.

Dat, en natuurlijk ook het organiseren van mijn eigen verjaardag. Je wordt maar één keer zestien, zeggen mijn vriendinnen. Sommigen van hen zijn al zestien. Hun ouders hadden heel bijzondere feestjes georganiseerd. Dat moet tegenwoordig, want je ziet dat ook op MTV. Met optredens in speciaal daarvoor afgehuurde tenten.

Ik vier mijn verjaardag maar gewoon thuis, niet te laat. Dan kan ik straks nog even langs in het ziekenhuis. Ik heb zelf een taart gebakken. Hij ziet er niet zo mooi uit als wanneer mamma hem maakt. Mijn vriendinnen vragen: Is dat alles?

Emma Mulder

Emma Mulder (25) is werkzaam als onderzoeker naar multiple sclerose in het VU Medisch Centrum