Het speciale Hema-hormoon

Ik raak de laatste tijd vaak verzeild in de Hema. De oom van mijn vriend had dat al voorspeld. Volgens hem krijgen alle zwangere vrouwen nesteldrang, en die nesteldrang uit zich in een onstopbare gang naar de Hema. De oom zegt ook dat veel zwangere vrouwen dingen bij de Hema stelen: rompertjes, speentjes, babyolie. Allemaal door de natuur ingegeven, door het speciale Hema-hormoon.

Ik heb nog niets gestolen, maar het klopt wel dat de Hema, meer dan vroeger, een bijzondere aantrekkingskracht op me uitoefent. Samen met een stuk of drie andere zwangere zombies, die ook net op dat moment naar de babyafdeling zijn toegezogen, sta ik dan bij een rek en voel, bijvoorbeeld, aan een trappelzak. Onverrichterzake vertrek ik even later altijd weer naar huis.

Want ik koop niets. Ik ben compleet lamgeslagen door alle lijsten met babybenodigdheden die in zwangerschapsboeken en op internet staan. Ik kan het ook allemaal niet onthouden. En ik weet niet wat het is. Wat is een navelbandje? Wat is een sokbroekje? Wat is, in godsnaam, een melkpoedertoren?

Eén ding weet ik zeker: ik heb minstens vierhonderd hydrofiele luiers nodig. Op elke babyuitzetlijst staat de hydrofiele luier onbetwist op nummer één. Ik weet ook van dit object niet wat het is. Gisteren heb ik er voor het eerst een gezien. Bij de Hema, natuurlijk. Het was een soort lap. Als luier dien je hem geloof ik niet te gebruiken. Voor wat wel, dat weet niemand. Maar je moet volgens alle bronnen een hele kast, of liever nog een hele kamer in je huis, vullen met hydrofiele luiers. Want zodra de baby er is, zal je hele wezen verlangen naar één ding, of eigenlijk vierhonderd: hydrofiele luiers.

Daar stond ik bij de Hema, met een pakje met vier hydrofiele luiers in mijn hand. Veel te weinig, natuurlijk, maar ik moest ergens beginnen. Ik twijfelde. Zou ik niet beter die andere hydrofiele luiers kunnen nemen, met rode hartjes erop? Maar wat als ik een jongetje kreeg? Zou hij wel een hydrofiele luier met hartjes willen?

Ik denk dat ik er best lang stond, bij dat rek.

Toen voelde ik dat ik een beetje door mijn benen begon te zakken – dat heb ik wel vaker de laatste tijd – en spoedde ik me naar mijn fiets.

Ik verweek geestelijk en lichamelijk, maar dat is geloof ik precies de bedoeling.

Lees andere columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf