Eén man in één ruimte blijkt genoeg te zijn

Scene uit de film Moon (2009) A-Film

Moon

****Regie: Duncan Jones. Met: Sam Rockwell. In: 5 bioscopen

Dat de debuutfilm van regisseur Duncan Jones, die op de wereld kwam als Zowie Bowie, enige verwantschap vertoont met de geliefde thema’s van zijn beroemde vader, kan niemand ontgaan. Moon is uiterst charmante, existentiële sciencefiction en ook vader David heeft menig klassieke popsong geschreven over ruimtevaart: ‘Space Oddity’, ‘Starman’, ‘Moonage Daydream’. Veel van de songs ontlenen hun pathos aan de ongelofelijke eenzaamheid van de nietige mens in de onmetelijke ruimte. Daar gaat Moon ook over.

Bowie was de eerste popster die zichzelf steeds opnieuw uitvond met buitenissige creaties als Ziggy Stardust. Dat hele spel met persoonlijke identiteit vertoont enige verwantschap met de kwesties die Moon aansnijdt: Wie ben ik? Ben ik vandaag nog dezelfde persoon als ik gisteren was? Het is ook niet vreemd dat een zoon van een zo beroemde vader zich afvraagt wie hij eigenlijk zelf is.

Daarmee is niet gezegd dat Moon niet op zichzelf kan staan, want dat kan deze film zonder meer. Maar wél dat Jones heeft gekozen voor thema’s die hem na aan het hart liggen. Dat geeft aan Moon een persoonlijke, intieme sfeer.

Eén of twee sentimentele scènes doen afbreuk aan de serieuze inzet van de overrompelende, verwarrende confrontatie met zichzelf waarin de astronaut Sam Bell (de voortreffelijke acteur Sam Rockwell) terechtkomt. Maar over het geheel genomen blijkt één man in één ruimte genoeg te zijn voor een film, als elk detail zo liefdevol is uitgewerkt. De hele film lang zit er bijvoorbeeld een oud, vies, gekreukt post it-briefje op de robot die Sam gezelschap houdt. Prachtig.