De film krijgt zelf ook een hallucinogene werking

White Lightnin’

Regie: Dominic Murphy. Met: Edward Hogg. In: Images, Groningen en ’t Hoogt, Utrecht. ***

Zo af en toe duikt er een film op die zo vreemd en fris is, dat je wel drie keer met je ogen moet knipperen om je ervan te verzekeren dat het echt een film is. White Lightnin’ van debutant Dominic Murphy is zo vuig en voos als rock-’n-roll behoort te zijn. Waargebeurd, maar schaamteloos fabulerend. Scatologisch. Blasfemisch. Een mix van horror en tragedie.

Hoofdpersoon Jesco White, een clog dancer uit de Amerikaanse Appalachen, is in Amerika een cultheld. Clog dancing is een volkse vorm van tapdansen, waarbij de danser met zijn voeten op een houten plaat de meest uitzinnige ritmes stampt. Maar White is vooral zo’n fenomeen omdat zijn leven zich laat vertellen als één lange hellevaart en permanente psychose. Dat doet regisseur Murphy dan ook verlekkerd. De film krijgt na verloop van tijd ook zelf een hallucinogene werking. Dat plaatst White Lightnin’ in de traditie van andere ontregelende bioscoopervaringen als Henry: Portrait of a Serial Killer of C’est arrivé pres de chez vous.