Alleen een 'lieve opa' als sponsor

Turnen kost Mayra Kroonen eerder geld dan het haar wat oplevert. Ze krijgt geen cent.

Toch overwon ze veel blessureleed en neemt ze nu deel aan de WK in Londen.

Daar sta je dan bij de wereldkampioenschappen turnen in de impostante 02 Arena in Londen. Dat heeft Mayra Kroonen toch maar mooi bereikt. Wie had dat vier jaar geleden gedacht, toen de zo talentvolle turnster in stilte van het toneel verdween, verteerd door verdriet over haar zoveelste blessure. Maar de liefde voor de sport heeft haar teruggebracht. Zelfs zonder een cent te makken.

Eigenlijk vindt Kroonen het te gek voor woorden, dat ze als topsportster moet sappelen om rond te komen. Ze geeft ronduit toe dat ze jaloers is op andere sporters, die voor relatief minder inspanningen veel geld verdienen. Zij krijgt geen cent voor haar sport. Sterker, ze moet geld meebrengen, want Kroonen betaalt gewoon contributie om bij Pro Patria in Zoetermeer om onder leiding van oud-bondscoach Frank Louter te kunnen trainen. „Pas las ik in de krant dat Anish Giri met zijn Nederlandse titel schaken zesduizend euro had verdiend. Of wat te zeggen van schaatsers, die zo bij de beste acht van de wereld zitten en de A-status van sportkoepel NOC*NSF hebben. Weet je wat wij krijgen voor een Nederlandse titel? Geen cent. Ja, een medaille.”

Gelukkig voor Kroonen eindigde ze in Londen bij de beste zestien op sprong, waarmee ze zich de B-status van NOC*NSF heeft verworven. Ze mag nu maximaal voor 200 euro per maand aan sportkosten declareren. Dat is meegenomen voor iemand die elke cent moet omdraaien. Waarvan Kroonen in haar onderhoud voorziet? Ze legt het uit: „Van de studiefinanciering – „gelukkig ben ik uitwonend, dan krijg je iets extra’s” – mijn bijbaantje bij de Leidse turnvereniging Jahn en een heel lieve opa die me sponsort, omdat hij zich dat kan permitteren. Het is maar goed dat ik geen big spender ben.”

Speciaal voor haar sport is Kroonen van Amsterdam naar Leiden verhuisd. Logistiek de beste oplossing voor het pendelen tussen de hoofdstad, waar ze studeert aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (ALO), en Zoetermeer, waar ze zeventien uur per week moet trainen.”

De A-status van NOC*NSF zou in haar geval een oplossing zijn. Van zo’n duizend euro per maand zou Kroonen kunnen leven en de dan beschikbare leaseauto zou haar verlossen van de beperkingen van het openbaar ververvoer en haar de mogelijkheid geven wat vaker te trainen. „Want nu is het net te weinig om mijn oefeningen uit te bouwen. En dat is onbevredigend, omdat ik er niet kan uithalen wat erin zit.”

Ja, Kroonen had dit voorjaar kunnen ingaan op een aanbieding van het acrobatiekgezelschap Cirque du Soleil. Ze kon voor twee jaar naar Las Vegas om in de nieuwe themashow ‘Elvis’ op te treden. Ze heeft het niet gedaan. Vooral om haar studie af te ronden, maar ook om haar turnloopbaan op een bevredigende manier af te sluiten. Ze wil nog doorgaan tot en met de WK van 2010, volgend jaar in Rotterdam. „Ik heb enige jaren geleden auditie gedaan voor Cirque du Soleil, maar kreeg toen geen aanbieding. Tot ik in april na de EK in Milaan, waar ik vijftiende werd op de meerkamp, een telefoontje kreeg. Ik moest wel binnen twee weken beslissen. Maar ik wilde mijn studie niet opgeven. Wel na mijn propedeuse, niet nu ik het laatste jaar zit.”

Net als bij de EK in Milaan en gisteren bij de WK in Londen was Kroonen de beste Nederlandse. En dat voor een turnster die er vier jaar tussenuit is geweest, omdat ze maar heel traag herstelde van een kruisbandblessure. Nadat ze voorzichtig was begonnen kwamen de kriebels. Het ging goed en waarom dan niet opnieuw kiezen voor topsport? Ze had haar lichaam altijd goed verzorgd en in de praktijk bleek dat ze nog behoorlijk goed was. „Al die jaren trainen waren niet voor niets geweest. Ik merkte dat het met mijn techniek nog steeds goed zat. Alleen kan ik het nu mentaal niet meer opbrengen om dertig uur per week te trainen. Fysiek evenmin. Ik ben ook nooit helemaal los gegaan, zoals vele turnsters die zijn gestopt. Wel leuk hoor, dat uitgaansleven, maar ik vind het fijner om serieus te leven. Ik kon de discipline van de topsport moeilijk loslaten.”

Haar rentree na zes jaar bij een WK was gisteren toch wel een beetje emotioneel, bekende ze. En de genoegdoening was helemaal groot toen ze aan het einde van de dag vaststelde de meerkampfinale te hebben bereikt.