'Second Life' wordt realiteit

Surrogates. Regie: Jonathan Mostow. Met: Bruce Willis, Rosamund Pike, James Cromwell. In: 82 bioscopen.**

De wereld beleven in je loungestoel. Met hersengolven een robot besturen die een vlekkeloze versie van jezelf is, of juist heel iemand anders. Zo’n robot kan alles, inclusief de liefde bedrijven. Al weet je nooit echt wie je voor je hebt.

In de anti-utopie Surrogates maalt niemand meer om echt. Alles is oppervlak, 98 procent van de mensheid komt alleen nog als etalagepop de deur uit, Second Life is de realiteit geworden. Tussen alle plastic perfectie is het gênant je nog in ware gedaante te vertonen, met wratten, rimpels of cellulitis.

Surrogates drijft trends als virtuele realiteit, robotisering, Körperkultur en plastische chirurgie op de spits, maar doet dat zo inconsistent en implausibel dat je al tijdens de film vol vragen zit. De makers compenseren de vervreemding bovendien met een generiek scenario over een FBI-agent (Bruce Willis) die via een moord stuit op een morbide complot. Uiteraard twijfelt de held over deze Brave New World. Zijn vastgelopen huwelijk walst daar onhandig doorheen: zijn vrouw, een schoonheidsspecialiste die robots verft en zandstraalt, praat alleen in robotgestalte met hem. Bij ruzie zet ze zichzelf in wachtstand.

Het klinkt aardig, maar zelfs Bruce Willis – zijn pop heeft vol blond haar, zijn echte versie is kaal – weet het slappe scenario geen leven in te blazen. Wel heeft Surrogates visuele charme: een feestje voor paspoppen die elkaar met stroom stimuleren, sampelt mooi de perfect-perverse esthetiek van Helmut Newton of David LaChapelle.