Ray Davies als een informele cafézanger

Pop: Ray Davies, 13/10 Carré Amsterdam.

Er waren mensen, vooral mannen, die moesten huilen omdat ze Ray Davies eindelijk zijn oude liedjes weer eens hoorden zingen. De zanger van The Kinks was heel lang niet in Amsterdam geweest, stelde Davies vast bij zijn uitverkochte concert in Carré. Er werd geschreeuwd om verzoeknummers, alsof men bang was dat hij Lola dit keer zou vergeten.

Ray Davies (65) had duidelijk moeite met de eisen die het immense Carré aan een eenzaam performer stelt. Weliswaar bracht hij een gitarist mee en een zangeres die hem in een paar liedjes bijstond, maar het kostte hem ongeveer een uur om te wennen aan het feit dat zijn Hollandse fans niet zo uitbundig meezingen als hij het in Engeland gewend is.

In een moeizame spagaat tussen oud en nieuw materiaal speelde Davies veel van zijn recente album Working Man’s Cafe, een aardige plaat die bij lange na niet kan tippen aan zijn hits uit de jaren zestig en zeventig. I’m not like everybody else en Dead end street maakten hoe dan ook meer indruk dan zijn nieuwe liedje over de gevaren die op de loer liggen voor een Engelse toerist in Amerika, uit eigen ervaring opgetekend nadat hij in New Orleans werd neergestoken.

„Elke zin in dit lied heeft een diepe betekenis”, zei hij over een van die mindere nummers. Maar het waren juist de onovertroffen klassiekers Waterloo sunset en Celluloid heroes die ontroerden om hun poëtisch gehalte en scherpe woordkeuze. Ray Davies schudde ze uit zijn mouw als een informeel cafézanger, die zich niet hoeft te bekommeren om een gepolijste uitvoering.

Waarom dat in een groot theater moest, werd niet helemaal duidelijk. Hij grapte dat het koor dat te horen is op zijn laatste cd gisteravond toevallig op een verjaardagsfeest in Londen moest zingen. En dat zijn band in Mexico was gestrand, na het nuttigen van een krat tequila.

Allemaal smoesjes om de muzikale erfenis van The Kinks nog eens dunnetjes uit te spreiden. Met de groeten van broer en gitarist Dave Davies, die inmiddels hersteld is van een beroerte. Die langverwachte reünie van The Kinks moet er maar eens van komen.