Nieuws - altijd gezellig

Eerst hoorde ik Jort Kelder ergens vertellen dat hij jaren geleden al wist dat (en hoe) Dirk Scheringa de zaak oplichtte. Jort hád toen het ANP nog willen bellen, maar het kwam er niet van. Jort is een opsnijder.

Daarna las ik in de Volkskrant dat Dirk geen bier wilde schenken in de perskamer van het DSB-stadion, dat hij de verslaggevers afsnauwde, dat hij z’n eigen spelers na een nederlaag met een vuilniswagen wilde meesturen om ze te leren wat werken was, en dat hij de tv-rechten van AZ liefst zelf wilde verkopen. Al die dingen, en nog veel meer, had ik nooit eerder in de Volkskrant gelezen, dus nu pas schijnt Willem Vissers het gedurfd te hebben. Willem is een schijtlaars.

En ten slotte heb ik niets meer vernomen van Balkenende die Scheringa nog maar kort geleden prees als de Jan Pieterszoon Coen van de 21ste eeuw, de vleesgeworden Verenigde Oost-Indische Compagnie en een lichtend voorbeeld voor alle jonge mensen. Maar geen woord van excuus. Jan Peter is een – nou ja, dat wisten we al.

Zelf heb ik me, uit het principe van de stedeling, niet eerder bezig gehouden met geldzaken die in Wognum worden gedaan, en in Alkmaar ben ik nooit geweest, laatstaan bij AZ. Het idee. Als ik erover had nagedacht zou ik waarschijnlijk wel vermoed hebben dat de Jan Pieterszoon Coen van 2009 er ongeveer uitzag als Dirk Scheringa.

Maar uit nieuwsoogpunt waren het natuurlijk gezellige dagen. Ik ben altijd dol geweest op zinloze en toch spannende zendtijd, zoals je vaak bij CNN ziet. Het breaking news is net binnengekomen, ze hebben nog niet meer dan vier of vijf shots van de aardbeving binnen, en daar is een rondloper van gemaakt waaronder een verslaggever praat alsof hij zelf ook een rondloper is geworden. Dat bedoel ik met zinloos en toch spannend.

In Nederland schakelen we over. „We schakelen nu over naar De Nederlandsche Bank” – en ja, hoor: daar staat een reporter van wie je weet dat hij wordt omringd door tien collega’s naar wie door andere omroepen zojuist ook is overgeschakeld. Zinloos, spannend.

Vroeger zou je met z’n allen op de fiets naar dat onhandige straatje van Wellink hebben gemoeten, want er waren nog geen mobieltjes en laptoppen en andere gadgets waarmee je tegenwoordig eigenlijk je hele leven op je kont kunt blijven zitten. Die persconferenties van De Nederlandse Bank worden allemaal live uitgezonden, je hoeft als journalist echt nergens meer de deur voor uit, je zit thuis, je kijkt en je schrijft. Strikt genomen hoeven ook Wellink en Bos er niet naar toe – die kunnen toch alles twitteren?

In nostalgie denk ik nog wel eens aan januari 1938, toen honderden journalisten op een kluitje kleumden langs de hekken van Paleis Soestdijk, in afwachting van Wat stond te gebeuren. ‘We schakelen nu over naar Soestdijk’, sprak de omroeper met de rare stem, en na tien seconden hoorde je de verslaggever, ook met een rare stem (alle mensen van voor de oorlog hadden rare stemmen), en deelde mee dat er nog geen nieuws was. Nog altijd geen troonopvolgster! Zinloos misschien, maar des te spannender.

Na een poosje kwam ze wél, en na nóg een jaar of zeventig moest ze vorige week op kanaal 24 toezien hoe een aantal parlementaire lefgozers (allemaal Jort Kelders, eigenlijk) haar hadden afgezet, als Balkenende er niet als de Jan van Schaffelaar van de 21ste eeuw tussen was gesprongen.

En alle commotie over Dirk, en dat domme grote mens Jongerius daargelaten vraag ik me angstig af: heeft de koningin nog wel een charmeoffensief in huis om Oranje te redden? Zinvol en spannend. ‘We schakelen nu over naar Huis ten Bosch.’

Jan Blokker

Lees eerdere columns van Blokker op nrcnext.nl/blokker