Klinkt zet door: duur medicijn kost huisarts geld

Picture 4_1.jpgDe minister van volksgezondheid blijft bij zijn plan om huisartsen financieel belang te geven bij het voorschrijven van goedkope pillen. Even leek het of hij gas terugnam. Maar in het minzame beleidstaaltje van het ministerie staat het dreigement er nu duidelijk:

Indien uw vrijwillige inspanningen ten aanzien van het doelmatig voorschrijven in 2010 en verdere jaren toch niet leiden tot de geraamde besparing op het geneesmiddelenkader van €127 mln en de verwachting dus onverhoopt niet wordt waargemaakt, ben ik alsnog genoodzaakt om mogelijk al vanaf 2010 binnen het huisartsenkader maatregelen te treffen.

De verlangde goedkope, ‘generieke’ middelen hoeven niet de pillen te zijn die de arts de beste vindt, maar pillen met de zelfde ‘werkzame stof’. Die werken meestal het zelfde, maar niet altijd. Zie de deskundige discussie volgend op dit bericht over Klinks beleid en dit bericht over de rol van de zorgverzekeraars.

De Tweede Kamer lijkt zo te zijn meegesleept in de bezuinigingskoorts dat men de minister vrijlaat om ethische grenzen te overschrijden waar geen enkele minister overheen zou moeten gaan, ongeacht de normen en waarden die zijn partij uitdraagt.

Waarom alle leden van het parlement rechtop moeten gaan zitten, en niet als stemvee met de fractiewoordvoerders volksgezondheid moeten meestemmen, is vrijdag nog eens overzichtelijk opgesomd door de vice-president van de Raad van State Tjeenk Willink.

Maar waarom zouden we ons zorgen maken? In de Euro Health Consumer Index 2009 scoort de Nederlandse gezondheidszorg toch zeer hoog? Dat is juist, maar wat zegt dat over de opvattingen van zorgverleners en zorgvragers over de kwaliteit van het primaire proces? Jarenlang is op grond van vele data volgehouden dat het onderwijs, een terrein dat door wetgeving strak is gereguleerd, door de overheid wordt gefinancierd, traditioneel een gezaghebbende inspectie heeft en relatief beperkte beleidsvrijheid voor schoolbesturen kent, ook in vergelijking met het buitenland, ‘aan de maat’ was. Sinds het onderzoek van de commissie-Dijsselbloem is het besef gegroeid dat, niettemin, juist ‘de kwaliteit van het primaire proces’ onder de onderwijshervormingen heeft geleden. Hoe te voorkomen dat over 10 jaar een vergelijkbare conclusie voor de gezondheidszorg moet worden getrokken?