‘De grootste bankroof aller tijden’

,,Je knokt voor je mensen, voor de mensen van Jelle, de gedupeerden. De mensen die staan te huilen, de klanten die met duizenden bellen, met hun onzekerheden, de mensen die verlies hebben geleden. Dan ga je door roeien en ruiten, dan ga je door.”

Hans van Goor, op twitter een Emmy-waardige acteur genoemd, is straks geen directeur van DSB Bank meer. Maar als je even niet oplet zou je hem haast geloven dat het einde van Scheringa’s bank ‘de grootste bankroof aller tijden’ was.

Een prachtig optreden in Nova wast natuurlijk niet wit dat de DSB Bank jarenlang mensen heel erg dure voordelige leningen heeft verkocht. Voor alle werknemers bij de rechtbank in Amsterdam verenigd is het heel verdrietig als zij hun baan verliezen, maar wist niemand waar zij of hij aan meewerkte?

Eén ding spreekt in hun voordeel: ook de duizenden toegewijde medewerkers van al die andere financiële fabrieken die nu met belastinggeld overeind worden gehouden leenden hun arbeid aan bazen die het niet altijd waard waren. Het ‘DSB-gevoel’ is niet zo heel anders dan het ‘Postbank-gevoel’.

Hoogleraar Arnoud Boot maakt een interessante opmerking in Pauw & Witteman: Als een vervoermaatschappij failliet gaat, wordt de autosnelweg niet gesloten. Maar het betalingsverkeer van plm 400.000 DSB-klanten werd direct stilgelegd. Dat is een fundamentele fout in de opzet van het Nederlandse betalingsverkeer. Daardoor werd de bank door de feiten ontmanteld.