Zilveren oorringen

Zo vrolijk als vandaag ben ik zelden achter het toetsenbord gekropen. Dat komt door Robert Gesink en Jakob Fuglsang. En vooruit, ook een beetje door Thomas Lökvist. In deze volgorde bemanden ze afgelopen zaterdag het erepodium van de Giro dell’Emilia.

De Giro van wat?

De Giro dell’Emila is een Italiaanse wedstrijd in de regio Emilia-Romagna. De koers bestaat al een eeuw. De eerste keer dat ik deelnam, ergens midden jaren tachtig, schrok ik me lam: het profiel kwam in de buurt van Luik-Bastenaken-Luik. Maar in de rest van Europa stond hooguit een korte uitslag in de kranten.

Op YouTube vind ik een filmpje van de laatste twee kilometer van de Giro dell’Emilia. Jakob Fuglsang heeft zich losgemaakt van de kopgroep. In een stoïcijns ritme bestijgt hij de Madonna di San Luca. Twee Italiaanse commentatoren zingen hun opera. De Deen is ex-mountainbiker en ik vind hem het talent van de eeuw. Jakob Fuglsang, de naam alleen al maakt in het hart een tenor wakker.

Uit de achtergrond naderen Gesink en Lökvist in een onnavolgbare traagheid. Gesink, Lökvist en Fuglsang gaan erom sprinten. Op de Madonna di San Luca is de wisseling van een generatie een feit. In de relatieve luwte schakelt Gesink een paar tandjes bij. Als de kurk van een champagnefles knalt hij naar de overwinning.

Geen mooiere herfst dan de Italiaanse. Ik zie drie wielrenners en ik proef risotto. Ik begeef me nu op het terrein van het particuliere.

Ik herinner me de Italiaanse herfst als een feest van de papillen. In voorbereiding op de Ronde van Lombardije streek de ploeg neer in een klein hotelletje ten noorden van Milaan. De uitbater was een wielerliefhebber. Aan de muren hingen grote zwart-witfoto’s. De baas met Merkcx, de baas met Gimondi, de baas met Bitossi. Ja, de baas was een liefhebber en hij wist dat wielrenners goed moesten eten. En vooral smakelijk moesten eten. Ware toverkunsten met calorieën werden gedemonstreerd.

Ik herinner me de trainingen door milde landschappen. Mannen in de velden die loof verbranden, vogelvangers en andere stropers. Een passage door Seveso dat na een giframp weer tot leven was gekomen. Ik kijk naar drie jonge wielrenners en mijn zintuigen staan op scherp.

Ik vind nog een filmpje op YouTube. Noem het een homevideo. De maker staat halverwege de Madonna di San Luca. De eerste renners gaan snel, de achterhoede wankelt. Wie slim is fietst kort langs de hekken. De tifosi zijn niet te beroerd een duw te geven. De geluiden zijn prachtig. Af en toe verschijnt rechts in beeld het hoofd van een jonge vrouw. Verwonderd kijkt ze naar het spektakel op de weg. De Italiaanse herfst draagt zilveren oorringen.