Ze stelden absurde eisen

Een huiseigenaar van een studentenhuis kocht de bewoners uit na een conflict.

„De bewoners belden op de gekste tijden voor reparaties en bouwden een enorme huurachterstand op.”

Hij kocht het verenigingshuis ’t Hertenkamp in Kralingen, zoals wel vaker, zonder het van tevoren te bezichtigen. „Ik kijk naar de locatie en naar de verhouding tussen wat ik ontvang aan huur en wat ik betaal aan hypotheek”, zegt de huiseigenaar die niet met zijn naam in de krant wil. „Zijn die interessant, dan koop ik.”

In het huis met vijf verdiepingen woonden zes studenten. Razendsnel rekent hij voor: het huis kostte zo’n 300.000 euro, de huur was 190 euro per maand maal zes huurders. De huur dekte dus de hypotheekrente van 4 procent. Dat is winst, al is die marginaal. Meer zegt hij te kunnen verdienen door het huis grondig te verbouwen – kosten zo’n 150.000 euro – en het dan te splitsen en verkopen. Verwachte opbrengst: 600.000 tot 700.000 euro.

Maar dat was nu niet zijn insteek, verzekert hij. „Ik wilde het pand opknappen zodat ik de huur wat kon verhogen. En met dubbel glas zouden die meiden ook minder aan energiekosten hoeven te betalen. Splitsen had ik op den duur wel gewild, maar dat had geen haast. Het huis werd toch wel meer waard.”

Waarom de situatie dan toch zo snel escaleerde? „We zouden beiden naar vervangende woonruimte kijken om de verbouwing te regelen. Dus dan verwacht ik ook wat medewerking. Ze willen toch ook een nieuwe keuken? Maar die meiden stelden absurde eisen. Ze wilden tussentijds niet apart wonen en het moest groot genoeg zijn. Dat gaat moeilijk in Rotterdam.”

Bovendien: „Er stonden twee kamers leeg, dus daar wilde ik nieuwe huurders plaatsen. Toen zeiden zij: ‘Wij zijn een verenigingshuis, wij willen van ons huis formeel een woongroep maken, zodat we zelf kunnen beslissen wie er komt wonen’.

Mijn advocaat heeft toen per brief medegedeeld dat ze een huurachterstand van 12.000 euro hadden. Want als ze een woongroep zijn, moeten ze natuurlijk ook voor de leegstaande kamers betalen, met terugwerkende kracht. Wilden ze opeens weer liever individueel huurder zijn! Ik ben de eigenaar. Ik wil zelf kunnen beslissen wie er komt wonen.”

Dat de cv-ketel niet direct werd vervangen had zijn redenen: „Kijk, ik wil ook niet constant door mijn huurders gebeld worden, dus ik regel zulke zaken wel. Maar die meiden belden mij op de gekste tijden. ’s Avonds om acht uur, terwijl ik in Spanje met vrienden zit te eten. Vind je het gek dat ik een van hen dan bijdehante kut heb genoemd? Dat is ze toch ook? En dan klagen ze ondertussen bij de gemeente over gebrekkig onderhoud, om de huur te kunnen verlagen. Tja, als huurders zó moeilijk doen, dan stop ik mijn medewerking.”

Zijn collega-vastgoedhandelaren ervaren dezelfde problemen met studentenhuizen in Kralingen, zegt hij. „Allemaal hebben ze gezeik. En al die jongens worden voortdurend aangeschreven door de gemeente. Gek worden ze ervan. Een pand is leuk, maar het moet geen geld gaan kosten. Je koopt zo’n pand om er een bepaald rendement uit te halen.”

Vooral de gemeente maakt het verhuurders tegenwoordig onmogelijk, zegt hij. „Huurders vragen mij de laatste tijd steeds vaker om huurverlaging. Wat blijkt: er lopen in Rotterdam huurteams rond die bij mensen briefjes over het puntensysteem in de bus doen. In dat puntensysteem wordt wel gekeken naar wat er aan huizen mankeert, maar nauwelijks naar de locatie.”

Gevolg, zegt hij: „Huurders willen wel in mooie oude, onderhoudsgevoelige panden wonen, maar ze willen er niet voor betalen. Vervolgens schakelen zij allerlei instanties in waarmee ik maar weer het conflict moet aangaan. Huurders stellen zich asociaal op, voelen zich verheven boven de markt.”

Aan diezelfde houding stoorde hij zich bij ’t Hertenkamp. Hij had er geen zin meer in, dus droeg hij het beheer over aan Nizar, „een jongen die dingen aanhuurt en daar mensen in zet”. En dat er in het verenigingshuis vervolgens onbekenden met blikjes bier en sigaretten hebben rondgelopen? „Ja, dat zou kunnen. Nizar had in de leegstaande kamers mensen geplaatst. Er was één douche, dus dat die jongens door het huis zijn gaan lopen, is logisch.”

’t Hertenkamp, zegt hij, was „het eerste en het laatste” studentenhuis dat hij kocht. „Maar het is toch mooi opgelost zo? Ik heb de bewoners voor 10.000 euro uitgekocht. Ik had die meiden ook wel 20.000 euro willen meegeven. Ik ben heel blij dat ze eruit zijn. Kan ik weer lekker verder met m’n pandje. Nu het huis leeg is, ga ik er heel veel geld aan verdienen.”