Turkse roots om ook autochtone stem in Rotterdam te winnen

Twee wethouders strijden in Rotterdam om het lijst-trekkerschap bij de PvdA.

„Niet de afkomst, maar de toekomst telt”, stelt een van beiden, Hamit Karakus.

Hij heeft weinig bestuurlijke ervaring, gaat in het debat geregeld onderuit en gelooft niet in het beschimpen van politieke tegenstanders. Feilloos somt de Rotterdamse bouwwethouder Hamit Karakus (44) zijn minpunten op. Toch denkt hij voldoende bagage in huis te hebben om de PvdA „weer de grootste partij van de stad” te maken bij de raadsverkiezingen van 3 maart 2010.

Terwijl vrijwel alle andere partijen hun lijsttrekker al hebben aangewezen, gaf Rotterdams grootste coalitiepartij (achttien zetels) zaterdag pas de aftrap voor een onderlinge strijd, waarbij de bijna tweeduizend leden mogen kiezen uit drie kandidaten. Karakus neemt het op tegen zijn collega-wethouder van werk en sociale zaken, Dominic Schrijer (43), en het dissidente raadslid Ronald Motta (52). Op 15 november maakt het bestuur de winnaar bekend.

Hoewel de partij in de landelijke peilingen een historisch dieptepunt heeft bereikt, was van een mineurstemming zaterdag geen sprake in een koffiecafé aan de Goudsesingel. Integendeel: opgewekte gezichten, strijdvaardige taal. Rotterdam is van oudsher een ‘rode stad’, ook al incasseerde de partij in juni een gevoelige nederlaag bij de Europese verkiezingen. Op basis van die uitslag zou de PvdA worden gehalveerd: van achttien naar negen zetels.

Karakus denkt de voorspelde schade te kunnen beperken. Als oud-agent en -makelaar zegt hij de dagelijkse realiteit in de achterstandswijken als geen ander te (her)kennen. Hij is bovendien een teamspeler, zegt hij. „Ik val partijgenoten niet aan.”

Opmerkelijk genoeg wijkt zijn slogan ‘Samen voor één Rotterdam’ nauwelijks af van Schrijers strijdleus ‘Samenwerken aan één Rotterdam’. De laatste was liever gezamenlijk opgetrokken, liet hij eerder weten. Karakus doorkruiste dat plan door zichzelf begin deze maand kandidaat te stellen. Hij signaleert „stijlverschillen” en meent dat „onze leden wat te kiezen moeten hebben”.

Een keuze voor Karakus, geroemd om zijn sociale vaardigheden, betekent een keuze voor een in Turkije geboren kandidaat, stelde een van de leden zaterdag droogjes vast. En dat in een stad (48 procent migranten) met een PvdA-burgemeester, wiens wieg in Marokko stond: Ahmed Aboutaleb. Een stad ook met een van oudsher rechts sentiment. De ‘regentenpartij’ zou met Karakus weleens veel autochtone kiezers kunnen afschrikken, vrezen sommige leden.

Karakus bleek voorbereid op deze heikele vraag. „Niet de afkomst, maar de toekomst telt”, pareerde hij. De vraag is verder of hij zich staande zal houden in het te verwachten verbale moddergevecht met lijsttrekker Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam. Schrijer lijkt daartoe beter uitgerust. Hij is, meer dan Karakus, de man van de inhoud, zeggen partijgenoten. Zaterdag wierp de oud-deelgemeentebestuurder uit Charlois (Rotterdam-Zuid) zich op als pleitbezorger van aloude, linkse idealen: werk, scholing en verheffing. Rechts mag niet met linkse thema’s aan de haal gaan, waarschuwde hij.