Grootse frontmannen maken ontspannen liedjes

cd folk****

Monsters Of Folk: Monsters Of Folk

Met de groepsnaam dekken ze zich alvast maar even in voor de monsterlijke status die doorgaans aan supergroepen wordt toegedicht. Monsters of Folk zijn een soort Crosby, Stills, Nash & Young van de Amerikaanse indiepop. Zangers Jim James van My Morning Jacket, Conor Oberst van Bright Eyes, solist M. Ward en multi-instrumentalist en Bright Eyes-producer Mike Mogis gingen in 2004 al eens samen op tournee. Die samenwerking beviel zo goed dat ze er nu een groepsalbum aan vastknopen.

In het algemeen klinken de vijftien liedjes van Monsters Of Folk meer ontspannen dan we van deze intense muzikanten gewend zijn, alsof er een last van hun schouders gevallen is nu ze zich als frontmannen achter elkaar kunnen verschuilen.

Ze winnen aan kracht door een zorgvuldig arrangement en fraaie samenzang, kwaliteiten waar hij op eigen kracht niet altijd aan toe komt. Jim James, die met zijn geëxalteerde falset bij ‘My Morning Jacket’ nog weleens bombastisch uit de hoek kan komen, houdt het klein in het walsje ‘Say Please’ en het zoete kabbeldeuntje ‘Magic Marker’.

De verrassing van dit samenwerkingsproject is het gemak waarmee de anders nogal in zichzelf gekeerde M. Ward zich kan ontplooien. Zijn melancholieke ‘The Sandman, the Brakeman and Me’ is de beste reclame voor wisselende groepsverbanden in de popmuziek, iets wat in de jazzwereld veel vaker voorkomt. Het akoestische liedje voegt een subtiele tweede stem en spaarzame elektronische effecten toe aan een nummer dat daardoor boven vrijblijvende kampvuurromantiek uit stijgt.

Al die liefdevol in elkaar geknutselde muziek glanst van de gezamenlijke inspanning om er iets moois van te maken, versierd met het virtuoze spel op gitaar en steelgitaar van Ward en Mogis.

Zo’n vriendenclub zou net zo makkelijk een lappendeken van afgekeurde nummers uit hun reguliere muziekpraktijk aan elkaar kunnen breien, maar Monsters Of Folk is een mooi vloeiende plaat die de volle 55 minuten blijft boeien.

Gewoon een lekkere plaat, daar waren deze artistieke zwaargewichten aan toe.

JAN VOLLAARD