Een historisch moment in een Amsterdamse bioscoop

Ik had behoefte aan een film die Up heette, of laat ik het zo zeggen: ik kon geen film gebruiken die Down heette, dus schaarde ik mij met een paar honderd andere volwassen mensen in de zeven-uur-voorstelling van de nieuwe Pixar-tekenfilm Up.

Zoals in Amsterdamse bioscopen normaal is, zaten voor mij mensen te sms’en en te bellen, achter mij mensen te sms’en en te bellen, en naast mij mensen te sms’en en te bellen. Dat deden ze met hun pokkie, een woord dat ik nog niet kende, maar waarmee door Hi zo luid geadverteerd wordt voor elke film, dat ik me inmiddels stom voel dat ik nooit heb geweten dat een mobiele telefoon bij streetwise mensen een pokkie heet.

Maar al die bellers werden ongeveer een kwartier na het begin van de film heel stil en geconcentreerd. Ik geloof dat ze zelfs hun pokkies uitzetten. Een historisch moment in de recente Amsterdamse bioscoopgeschiedenis.

Up verloopt uiteraard volgens het scenario van alle tekenfilms: een ontroerend personage (een vis, een welpje, een kleine robot die het vergaan van de wereld heeft overleefd) moet iets bereiken, meestal via een lange weg die door een onherbergzaam gebied leidt (een oceaan, een savanne, de overblijfselen van de vergane wereld). Aan het eind bereikt hij zijn doel. Tussendoor maakt hij samen met de andere personages allemaal grapjes die leuk zijn voor kinderen, maar waarin volwassenen triomfantelijk een ironische tweede laag ontwaren.

Dat gebeurt bij Up ook, maar minder rechttoe-rechtaan dan meestal. De hoofdpersoon is geen ontroerend babydier, maar een vervelende oude man. De tweede hoofdrol is iets gebruikelijker: een ontroerend jong padvindertje.

Maar dan komen er ineens ook nog een gedienstige pratende hond bij, en een uitzinnige vogel die me erg aan de Krullevaar uit Pluk van de Petteflet deed denken. Dit gezelschap sleept een zwevend houten huis met zich mee.

Ik denk dan: hoe komen ze erop? En ik denk dan: zouden ze daar bij Pixar heel bijzondere drugs aan hun werknemers geven?

Maar dat hoef je allemaal niet te overdenken, tijdens Up. Je kunt je ook gewoon laten meeslepen door de ballonnen, het mannetje, de padvinder, de hond en de Krullevaar. En dan huil je wat, en dan lach je heel veel, en dan kom je er als herboren uit: de stiekeme functie van tekenfilms voor grote mensen.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle eerdere columns van Aaf Brandt Corstius op nrcnext.nl/aaf