Eindelijk winst voor Gesink na pechseizoen

Uitgelaten priemde wielrenner Robert Gesink de rechterwijsvinger naar de hemel, toen hij boven op de Madonna di San Luca als eerste over de finish kwam in de Giro dell’Emilia, een honderd jaar oude wielerwedstrijd in Italië over bijna 200 kilometer. Tien jaar na Michael Boogerd was de 23-jarige Rabokopman de tweede Nederlandse winnaar op de erelijst, met verder grote namen als Costante Girardengo (vijf keer), Fausto Coppi, Gianni Motta en Davide Cassani (allen drie keer).

Pech in de Ronde van Frankrijk, waar hij na een polsbreuk vroeg uitviel. Pech in de Ronde van Spanje, waar Gesink door een val een vrijwel zekere podiumplaats verspeelde. Sinds februari 2008 (een bergrit in de Ronde van Californië) had hij niet meer gewonnen. En dan nu een klassieke koers winnen in Italië. Bergop, voor jonge toppers als Jacob Fuglsang (tweede) en Thomas Lövkvist (derde), voor wereldkampioen Cadel Evans (vierde). „Eindelijk”, jubelde hij gisteren in de Italiaanse sportkrant La Gazzetta dello Sport.

De ene klassiekerzege is de andere niet. Het fraaie succes van Gesink was zaterdag alleen te zien in Italië. De 103de editie van Parijs-Tours was gisteren in alle wielerlanden van Europa rechtstreeks op televisie. Zo wil de traditie van de wielersport. Zo willen de wetten van de ProTour, ook al is de in 2005 gestarte competitie van de beste renners in de beste wedstrijden inmiddels op alle fronten mislukt. Met als gevolg dat de winnaar van de Franse herfstklassieker, Philippe Gilbert, veel meer dan Gesink het beeld bepaalde van het voorlaatste weekeinde van het wielerseizoen. De Belg versloeg zijn landgenoot Tom Boonen en de Sloveen Borut Bozic (Vacansoleil) in de sprint, en won de herfstklassieker voor de tweede keer op rij.

De 27-jarige Gilbert, vorige week in Italië al winnaar van de Coppa Sabatini, ‘woont’ in Parijs-Tours. In 2004 was hij van begin tot eind in de aanval. Een jaar later strandde een vlucht met landgenoot Stijn Devolder op tweehonderd meter van de eindstreep. In 2006 zat hij gevangen in het peloton omdat ploeggenoot Frédéric Guesdon won, een jaar later maakte Gilbert deel uit van de kopgroep en vorig jaar won hij op onnavolgbare wijze. Ook gisteren kwam niemand anders de zege toe.

Samen met Bozic sloot de Waal op acht kilometer van de finish aan bij zijn vlak doorvoor ontsnapte ploeggenoot Greg van Avermaet en Boonen. Op het laatste klimmetje loste Van Avermaet en bleven drie man over. „Ik moet mijn medevluchters bedanken”, zei Gilbert na afloop voor de Franse televisie. „We kwamen overeen om samen te werken tot het eind en hebben nooit getwijfeld.”

Op 300 meter van de streep ging Gilbert aan, uit het laatste wiel. „Ik wilde er een lange sprint van maken, dat is gelukt.” Boonen bleef te lang in het wiel van Bozic en kwam op de streep een fietslengte tekort. „Ik heb dit jaar bijna alle sprints in kleine groepjes gewonnen”, zei Gilbert, die in het voorjaar derde werd in de Ronde van Vlaanderen, vierde in de Amstel Goldrace en Luik-Bastenaken-Luik. Hij won een bergrit in de Giro, een rit en het eindklassement in de Ster Elektrotoer en werd onlangs zesde op het door zijn ploeggenoot Evans gewonnen WK.

Ondanks de spannende finale en een goede winnaar verdiende Parijs-Tours gisteren nauwelijks het predicaat klassieker. Door een nieuwe startplaats (Chartres) kortte organisator ASO de afstand in tot 230 kilometer. Het deelnemersveld was ondermaats, met veel Franse tweederangs ploegen. Toeval of niet, maar met zoveel deelnemers uit de lagere regionen drukten valpartijen tot in de finale een negatief stempel op het koersbeeld. En dan wordt volgend jaar ook nog de klassieke aankomst geschrapt op de Avenue de Grammont, de karakteristieke rechte lijn van 2,6 kilometer, wegens de aanleg van een trambaan. Geen schaduw van de Giro dell’Emilia.