CuDi rapt zich van diepe depressie naar blije trip

cd pop****

Kid CuDi:Man On The Moon

Op het debuutalbum van Kid CuDi, een emorapper uit de muzikale kringen rond Kanye West, maken artiest en muziek gaandeweg een transformatie door. Het album is opgedeeld in verschillende ‘acts’ en rapper Common treedt op als verteller. In de eerste nummers is die minimaal en melancholisch, met huilende strijkers en claustrofobische synthesizergeluiden. Hier is CuDi een depressieve blower die ons met zeurderige rapzang meetrekt in een zwartgallige droomwereld waar we helemaal niet willen zijn, omsingeld door traag tikkende elektronica.

Maar na een aantal nummers vol regenstormen en grijze wolken heft de blower zich op uit het stof. Lichtstralen vallen zijn bedompte vertrek binnen en hij begint gretig psychedelica te slikken. De melancholische elektronica krijgt pit en het tempo wordt opgevoerd. Jarentachtig-synthesizers maken zich vrolijk en een gitaar zingt zachtjes met de melodie mee op een slepende elektrobeat. De zangerige rapper recht steeds meer zijn rug en eindigt zijn drugstrip met het gevoel dat hij kan vliegen; gelukkig ‘als Peter Pan’.

In een tijdperk waarin het medium album wegkwijnt, richt debutant CuDi er op de valreep een bewonderenswaardig coherent monument voor op.

Saul van Stapele