Wolventroost

Een merelzusje dat haar kop heeft gestoten, een mede-egel die zijn neus in de brandnetels gestoken heeft…. Dieren blinken meestal niet uit in medeleven met elkaar. Maar wolven zijn anders. Italiaanse onderzoekers hebben gezien dat wolven elkaar troosten.

In een roedel wolven is er af en toe ruzie, met stevige schermutselingen. En de verliezers daarvan? Die worden daarna opvallend vaak benaderd door bevriende groepsgenoten. Die zijn dan extra vriendelijk. Ze geven aandacht. Met vriendelijke vachtverzorging, een lik hier en daar. Wonden hoeven ze meestal niet te likken, wolven zijn voorzichtig met elkaar bij ruzie. Ze lappen vooral geknakt gevoel van eigenwaarde op. Daarbij doen ze ook vrolijk, met dwaze speluitnodigingen. Kop op!

Bij mensen is de beste troost misschien niet een troostend woord. Vooral een vriendelijk gebaar telt. Meevoelend, of juist even afleidend voor die zielige ander. Daar zijn wolven dus ook goed in. Een terneergeslagen wolf proberen ze een andere bui te bezorgen door ineens een vrolijke sprong achteruit te maken bijvoorbeeld. Wij zijn nog steeds vrienden, je hoort er nog bij, en we gaan ook wel weer lol hebben. Zoiets.

De Italiaanse wetenschappers schrijven dat niet met die woorden op. Dat vriendelijke, verzorgende of opeens uitgelaten speelse gedrag noemen ze ‘troost’. En dat ze dat opschrijven is al heel wat, want ooit leek het onbestaanbaar dat dieren gevoel hebben.

Kunnen ook honden troosten? Daar zijn veel verhalen over, maar ze doen het niet altíjd. Mensapen, zoals chimpansees en gorilla’s, bewezen al eerder wel goed te kunnen meevoelen. Frans van der Helm