Taches de beauté

Waar: Herkenbosch – De Meinweg. Rondwandeling door combinatie van twee routes uit ‘Maas-, Swalm-, Nettepad’, LAW-NIVON streekpad 10

Afstand: 15 km

Voor een wandel-iemand is even een zijwegje missen geen drama. Integendeel. We gingen op stap, letten niet op en liepen meteen al een stuk verkeerd. Maar die pony’s, up to date met vlekken in herfstkleuren, waren niet verkeerd. En hun rommelland vol oude zuring ook niet, want het zette zich schrap tegen de benepen wind onder een volmaakt grauwe hemel. Omdat we merken dat kaart noch beschrijving nog voldoet aan wat zich voordoet, steken we door het veld terug (nooit dezelfde weg teruglopen, dat is jammer) en treffen de route die we willen volgen. Hij leidt ons het bos in.

Boven de bomen wordt de hemel blauw en zijn de wolken ganzenveren. Dapper zonlicht bevoordeelt het roodaangelopen blad. Dat gloeit, maar het kan niet op tegen de vliegenzwammen – zij bewijzen op een rij toch echt over het mooiste rood te beschikken (vandaar die witte taches de beauté).

Man ziet een op een tak omgekeerde petfles aan voor een microfoon. Zijn fantasie vult voor mij het bos met Dean Martin: „That’s amore.”

Op een verlaten spoorlijn doet de natuur landjepik. Takken hangen tot op de rails, tussen de bielzen groeien minisparren.

Nu volgen vier kilometers zandpad, dat is die saaie rechte lijn op de kaart. Recht mag niet onderschat worden, want recht is nooit recht. Hier slingert recht wat. Het stijgt en daalt. En het voert over adembenemende heidegronden.

Wolken duwen de zon weg, het laatste paars aan de droge heidestruiken verschiet tussen het winterbruin. In het veld scholen eiken samen: per vijf of zes stammen vormen ze een kring, hun kruinen zijn vergroeid alsof ze één boom zijn. Op een ven in de vorm van een gebroken hart dobbert het platte waterplantenblad – geel, ook in het water geldt de herfst.

Ook de rechte route terug naar Herkenbosch zit vol on-recht. Een heidegebied golft tegen de horizon op. De zon strijkt het aan, wat her en der de sparrenstruikjes tot aliens bevordert. In het zand kuieren zwart geharnaste mestkevers voor ons uit. Wandelaars zijn ze, en soms luchtfietsers. Dan wachten ze tot een lakei hen terug op hun poten zet.

Joyce Roodnat

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via www. nrc.nl/nrcweekblad