Fuck Buttons heeft de toekomst

Pop: Fuck Buttons, 9/10 Melkweg Amsterdam.****

Twee mannen aan weerszijden van een tafel vol elektronische apparatuur: het is nooit een veelbelovend begin van een popconcert. Maar het duo Fuck Buttons is anders. Het is geen dance, het is geen rock, het is geen noise, het is het allemaal. Gitaarklanken snerpen door de ruimte, zonder een gitaar in zicht. Warme drumgeluiden brengen het publiek in trance, ook als er nog niet op die ene trommel op het podium getrommeld wordt. De fysieke trilling van het geluidsvolume alleen al is genoeg om lichamen in beweging te brengen. Pech gehad voor wie geen oordopjes meebracht.

Fuck Buttons komt uit het Engelse Bristol en maakt ‘melodieuze noise’, een contradictie die pas werkelijk in de hersenpan resoneert als je het duo live ziet. Verder verwijderd van de brave triphop van stadgenoten Portishead en Massive Attack konden ze nauwelijks zijn, want hun muziek confronteert en schreeuwt om aandacht. Onder hun capuchon en baseballpet toveren knoppendraaiers Andrew Hung en Benjamin Power een hypnotiserende soundscape tevoorschijn waar DJ Tiësto een puntje aan kan zuigen. Tiësto is een zwoele landschapsschilder vergeleken bij de dikke klodders verf die Fuck Buttons op een ruwhouten palet mengt.

Twee albums maakten ze tot nu toe; het nog niet helemaal volgroeide Street Horrrsing en het nieuwe Tarot Sport dat nu al tot de meest verleidelijke popplaten van het jaar gerekend mag worden. De muziek zuigt je mee, brengt je in een ritme en houdt die swing een uur lang vast voordat de veilige landing zich aandient. Muziek die zich op de cd in een evenwichtige spanningsboog voltrekt, wordt op het podium aan het toeval overgeleverd. Surf solar, een nummer dat zowel de sereniteit van de sterrenhemel als het geweld van hoog opspattende golven verbeeldt, wordt live een indrukwekkend klankenspel van pulserende, zoemende en knallende ritmes.

Als Hung zijn capuchon afgooit en Powers wild begint te trommelen, is Fuck Buttons minstens zo’n enerverende podiumact als de wildste rockband. Het geheime wapen van Fuck Buttons die geen laptops maar alleen analoge apparatuur uitstallen, is een speelgoedcassetterecorder van het type My First Sony. In het plastic microfoontje met krulsnoer brult Powers een tranceverwekkende oerwoudkreet.

Is dit de nieuwe rockmuziek? Voorprogramma Health uit Los Angeles had ook al laten horen dat meeslepende muziek uit een experimentele hoek kan komen, met of zonder drums en gitaren. Berg u, ouderwetse rockbands. De nieuwe tijd is aangebroken