'Berouw is meer dan spijt hebben van de gevolgen'

Bij deze roep ik alle lezers op om naar de website van de DSB Bank te gaan. Niet om het spaartegoed naar de concurrent te verschepen, maar om even de Mission Statement door te lezen: een hilarisch inkijkje in het gedachtengoed van Dirk.

Zo staat onder het kopje ‘Visie’ dat de DSB bank „het adagium ‘klant is koning’ hoog in het vaandel heeft staan”. Dat klopt: ook al heb je het salaris en carrièreperspectief van een Volendamse palingvisser, bij DSB geven ze je onmiddellijk het gevoel een telg van de Oranjes te zijn.

Dirk: „Heeft u al overwogen uw pied-à-terre in Soestdijk te herfinancieren?”

Klant: „Ik heb geen pied-à-terre in Soestdijk.”

Dirk: „Dat wordt hoog tijd dan!”

Verder blijkt dat de DSB Bank veel van haar medewerkers verwacht. Ik citeer: „Naast resultaten wordt gedrag hoog gewaardeerd.” Gedrag. Punt. Da’s weinig specifiek, hè Dirk? Waar mikken we op? Goed gedrag, opvallend gedrag, onethisch gedrag? Als gedrag op zich al genoeg is om in de smaak te vallen, kom ik vandaag nog solliciteren. Mijn belangrijkste pluspunt: Ik heb allerlei ervaringen.

Zo vaag als de visie op het bankwezen, zo nietszeggend waren ook de excuses aan de 1.100 gedupeerden die waren gestikt in hun wurgsompolis. Dirk: „Over die zaken is een aantal klanten boos op DSB Bank en daarvan heeft een aantal gelijk. Ik heb veel begrip voor de klachten van een aantal van onze klanten”. Een áántal is boos, daarvan heeft een áántal gelijk – en voor een áántal heeft Dirk begrip. Tja.

Niet dat iemand op een schadevergoeding hoeft te rekenen: uitgangspunt van de „compensatieregeling” is volgens DSB dat de hoogte van de schuld en de rentelasten „in redelijke verhouding komen te staan tot de waarde van de woning en het inkomen van de klant”. Wacht eens even, hoort een bank dat niet sowieso te doen? Prachtig: een wettelijke verplichting voordoen als tegemoetkoming. Ze zijn daar goed in lucht verkopen.

De excuses deden me een beetje denken aan de Apologia van Plato. Anders dan de titel doet vermoeden, is de Apologia geen schuldbekentenis van Socrates, maar juist een verdediging van zijn onschuld. Dat de DSB nu recht gaat zetten wat het al die jaren fout heeft gedaan, stelt mij dan ook allerminst gerust. Want, zoals de Amerikaanse schrijfster Mignon McLauglin ooit zei: „Echt berouw is niet slechts spijt hebben van de gevolgen. Het is spijt hebben van de intenties.”

Daarvan is bij Dirk geen sprake.