Beducht voor communisme

In zijn column `De balk en de splinter` (Opiniepagina, 24 september) schrijft J.L. Heldring dat ten tijde van het communisme in de protestantse kerken algemeen de geest van de Praagse vredesconferentie heerste. Deze linkse organisatie zocht het gesprek met gelijkgezinden in Oost-Europa, maar zonder kritiek te willen uiten op de onbarmhartige kanten van het communisme. Heldrings oordeel dat deze houding algemeen was in de protestantse kerken is echter verbazingwekkend; kennelijk heeft hij zich door een bepaalde beeldvorming laten meeslepen. Wie in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw actief bij de protestantse kerken in Nederland betrokken was, weet dat daar allerminst naïef over het communisme werd gedacht. Ook wie de lijn van het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV) volgde, wist dat deze organisatie de kwestie van de mensenrechten in communistische landen steeds aan de orde stelde, zoals Heldring terecht opmerkt. Ronduit beduchtheid voor het communisme leefde onder de talrijke protestanten die het IKV in die tijd te verzoenend vonden.