Stem Florence Welch kronkelt soulvol

Pop Florence & The Machine. Gehoord: 8/10 Melkweg/Max, Amsterdam. * * *

Van het koor aan jonge vrouwenstemmen dat de nieuwe Britse popmuziek tegenwoordig beheerst, is er een die alle anderen – Duffy, La Roux, Kate Nash, zelfs Adele – naar huis blaast, en dat is Florence Welch.

Welch, voorvrouw van de band Florence & The Machine, heeft een hoge stem die als een klaroenstoot van de kantelen davert. Niet op iedere noot even toonvast, maar met een overtuiging die iedereen inpakt. Toen gisteravond bij haar optreden in de Amsterdamse Max tijdens het afsluitende Cosmic Love vijf instrumenten een uitdijend bouwwerk van klank optrokken, klonk Welch’ zangstem daar moeiteloos bovenuit.

De 22-jarige Welch, met lichtrood haar en een voorkomen alsof ze zojuist uit een Pre-Rafaëlitisch schilderij gestapt is, heeft al meerder keren opgetreden in Nederland voor haar debuut-cd. Sinds die cd, Lungs, afgelopen zomer uitkwam, is ze hard bezig een ster te worden en staat ze voor uitverkochte zalen.

Welch heeft een theatrale manier van optreden. De zangeres danst en springt over het met bloemen opgesierde toneel, kwijnend als een stervende zwaan of uitgelaten als een cheerleader. Ze kletst uitgebreid tegen het publiek en zingt haar teksten over gedoemde liefdes (Kiss With a Fist, My Boy Builds Coffins).

Toch gaf dit optreden niet de vervoering die de debuut-cd Lungs afgelopen zomer opleverde. Op Lungs, dat werd genomineerd voor de Britse Mercury Prize, klinkt het gotische muzikale bouwsel van nummers als Hurricane Drunk en I’m Not Calling You A Liar helder en direct, met een prominente rol voor de harp, de mysterieuze koorzang van fluisterstemmen, en een verweven klank van gitaar en keyboard.

Live was het alsof stem en omlijsting elkaar niet konden vinden. De melodieuze bedding, die Welch’ soulvolle kronkels en barokke welvingen zo mooi kan ondersteunen, miste daardoor zijn effect. Welch’ machtige geluid werd zo een Einzelgänger.