Nobelprijswinnaar mijdt Nobelprijswinnaar

Het moet de dalai lama, Nobelprijswinnaar in 1989, ook verrast hebben. Voor het eerst in bijna twintig jaar is hij tijdens zijn jaarlijkse bezoek aan Washington, DC. niet welkom op het Witte Huis, ook niet in de vorm van een informeel bezoekje om de nieuwe Nobelprijswinnaar even te feliciteren. President Obama wil voor zijn eerste

De dalai lama in Washington. (Foto AFP)

De dalai lama in Washington. (Foto AFP)De dalai lama in Washington. (Foto AFP)

Het moet de dalai lama, Nobelprijswinnaar in 1989, ook verrast hebben. Voor het eerst in bijna twintig jaar is hij tijdens zijn jaarlijkse bezoek aan Washington, DC. niet welkom op het Witte Huis, ook niet in de vorm van een informeel bezoekje om de nieuwe Nobelprijswinnaar even te feliciteren.

President Obama wil voor zijn eerste bezoek aan China van 15 tot 18 november de Tibetaanse geestelijke niet zien. Het is voor het eerst dat een Amerikaanse president zijn deur dicht houdt voor de beroemde monnik. Een onvermijdelijk moment gezien de opkomst van China.

Obama’s weigering de monnik en managementgoeroe te ontvangen is een nieuw signaal dat de VS nog omzichtiger te werk gaat als het om China gaat dan al het geval was. Eerder dit jaar bezocht minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton Peking en toonde zich ook al zeer behoedzaam; mensenrechten, Tibet en andere humanitaire issues bleven onbesproken of werden of discrete wijze afgehandeld.

Hoewel in de Chinese hoofdstad niemand reageerde op Obama’s besluit om een ontmoeting met de Tibetaan uit te stellen, bleek uit de berichtgeving in de media en de reactie op het internet dat China tevreden is met deze handelswijze. Prompt nadat bekend was gemaakt dat de dalai lama pas later in het jaar welkom is in Witte Huis maakten de Chinese media enthousiast het bezoek van de president wereldkundig.

In de VS zelf en in Europa ontstond onder de fans van de dalai lama en de Republikeinse tegenstanders van de president voorspelbare commotie. Een blogger vond Obama de Nobelprijs voor de vrede niet waard. De president zou een knieval hebben gemaakt voor de Chinese onderdrukkers van die arme Tibetanen.

Voor het Amerikaanse pragmatisme, of beter gezegd, voor Amerikaanse realpolitik is weinig begrip. Maar een feit is dat China niet langer zonder vervelende gevolgen voor de VS (en Europa) geschoffeerd kan worden. Voor alle grote kwesties van dit moment - het stimuleren van de economie, energie, klimaat, Iran, Pakistan - heeft de VS China nodig. Obama begreep dat hij maar een kans had om vlak voor zijn reis naar China de juiste toon te vinden, en die kans heeft hij benut.