Liefdevolle folkliedjes

cd folk Monsters Of Folk: Monsters Of Folk * * * *

cd folk

Monsters Of Folk: Monsters Of Folk * * * *

Met de groepsnaam dekken ze zich alvast maar even in voor de monsterlijke status die doorgaans aan supergroepen wordt toegedicht. Monsters of Folk zijn een soort Crosby, Stills, Nash & Young van de Amerikaanse indiepop. Zangers Jim James van My Morning Jacket, Conor Oberst van Bright Eyes, solist M. Ward en multi-instrumentalist en Bright Eyes-producer Mike Mogis gingen in 2004 al eens samen op tournee. Die informele samenwerking beviel zo goed dat ze er nu een groepsalbum aan vast knopen.

In het algemeen klinken de vijftien liedjes van Monsters Of Folk meer ontspannen dan we van deze intense muzikanten gewend zijn, alsof er een last van hun schouders gevallen is nu ze zich als frontmannen achter elkaar kunnen verschuilen. Conor Oberst, die na het laatste Bright Eyes-album Cassadaga een beetje de weg kwijt was op het grillige solopad, voegt met de betrekkelijk luchtige nummers Temazcal en Ahead of the Curve twee tijdloze folkliedjes aan zijn repertoire toe.

Ze winnen aan kracht door een zorgvuldig arrangement en fraaie samenzang, kwaliteiten waar hij op eigen kracht niet altijd aan toekomt. Jim James, die met zijn geëxalteerde falset bij My Morning Jacket nog wel eens bombastisch uit de hoek kan komen, houdt het klein in het walsje Say Please en het zoete kabbeldeuntje Magic Marker.

De verrassing van dit samenwerkingsproject is het gemak waarmee de anders nogal in zichzelf gekeerde M. Ward zich kan ontplooien in de toegankelijk liedjes Whole Lotta Losin’ en Goodway, de meest uitgesproken meezingers op dit album. Zijn melancholieke The Sandman, the Brakeman and Me is de beste reclame voor wisselende groepsverbanden in de popmuziek, iets wat in de jazzwereld veel vaker voorkomt. Het akoestische liedje voegt een subtiele tweede stem en spaarzame elektronische effecten toe aan een nummer dat daardoor boven vrijblijvende kampvuurromantiek uit stijgt.

Al die liefdevol in elkaar geknutselde muziek glanst van de gezamenlijke inspanning om er iets moois van te maken, versierd met het virtuoze spel op gitaar, steelgitaar en dobro van Ward en Mogis. Zo’n vriendenclub zou net zo makkelijk een lappendeken van afgekeurde nummers uit hun reguliere muziekpraktijk aan elkaar kunnen breien, maar Monsters Of Folk is een mooi vloeiende plaat die de volle 55 minuten blijft boeien. Gewoon een lekkere plaat, daar waren deze artistieke zwaargewichten aan toe.