Al mijn personages was ik zat

Ook in Nederland is De eenzaamheid van de priemgetallen van de Italiaan Paolo Giordano een succes.

„Mijn jeugd was de belangrijkste tijd.”

(Foto Willem Sluyterman van Loo) Sluyterman van Loo, Willem

Afgelopen weekeinde was de knappe Italiaanse schrijver Paolo Giordano in Amsterdam. Kalm stond hij bij een signeersessie tussen de opgewonden vrouwelijke fans die niet alleen het boek uitvoerig prezen, maar ook zijn kapsel (‘wat langer en sexier dan op het boek!’). Hij werd met Johnny Depp vergeleken, moest voorin één boek een liefdesverklaring schrijven en kreeg het boek Taal is zeg maar echt mijn ding aangeraden. Hij liet het allemaal over zich heenkomen alsof er een kracht groter dan hijzelf aan het werk was. „Net een feestje”, zei hij.

In ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ heeft de vrouwelijke hoofdpersoon Alice anorexia. Je beschrijft die ziekte heel mooi terloops.

„Anorexia is een persoonlijke, geheime wereld die een meisje om zich heen bouwt. Ik ben gefascineerd door het feit dat die meisjes zoiets geheims ook als het belangrijkste in hun leven beschouwen. Mijn manier om die wereld te betreden was via een vriendin die jarenlang aan deze stoornis heeft geleden. Ze vertelde me feiten en anekdotes. Nooit heel dramatisch: ze maakte het altijd een beetje belachelijk. Ik heb haar verhalen samengevoegd met mijn personage.”

Je beschrijft de jeugd van je personages als een vreselijke, traumatiserende tijd. Zie je de kindertijd in het algemeen zo?

„Nee, ik idealiseer mijn eigen jeugd. Het is de belangrijkste tijd van mijn leven geweest, de tijd dat ik het meest in contact was met het leven, de dingen het meest intens ervoer. En ik denk dat ik langzaam dat contact heb verloren. Maar we zijn er te veel aan gewend om alleen dat ideale deel van de kindertijd te zien. Daarom richt ik me in het boek juist op de pijn.”

Mattia en Alice komen niet helemaal over hun pijn heen. Denk je dat mensen de trauma’s uit hun kindertijd nooit kunnen overwinnen?

„Ja. Mattia en Alice hebben allebei te vroeg een te grote pijn ervaren. Alsof ze ooit een monster hebben gezien dat ze niet meer vergeten – ze dromen er elke nacht over, voor de rest van hun leven. Dat gevoel kent iedereen tot op zekere hoogte. Zij hebben wel heel grote, angstaanjagende monsters ontmoet, maar ik denk dat iedereen die pijn kan begrijpen, en dus ten minste een beetje daarvan in zich heeft. En het feit dat mijn personages zo diep getraumatiseerd zijn werkt, denk ik, ook troostend. Mensen kunnen het gevoel begrijpen, maar ook denken: zo erg is het bij mij niet.”

Je had moeite met het schrijven van het eind van je boek, las ik. Vond je het moeilijk om hen te laten gaan?

„Het deel waar ze volwassen zijn, voelde alsof het nog steeds aan het gebeuren was. En dat het maar door kon gaan. Ik moest beslissen waar het moest eindigen, en dat was moeilijk. Maar ik was mijn personages ook wel een beetje zat, bijvoorbeeld hun onvermogen om zich over dingen heen te zetten. Ik vond het ook niet alleen maar leuk om aan het filmscript te werken. Dan moet je weer over hen nadenken. Zij konden een stap niet zetten die ik wel had gemaakt.”

Bedoel je dat je vroeger op hen leek?

„Ja, ik heb altijd wel op hen geleken. Dat je de hele tijd om dezelfde dingen heen cirkelt, in jezelf.”

Vertel eens iets over jezelf. Je bent geboren in Turijn...

„Ja, daar heb ik altijd gewoond, gestudeerd, ik werk er aan mijn proefschrift. Ik was heel bang om in een ander land te gaan werken. Ik was bang om alleen te zijn, om in een emotionele woestijn terecht te komen. Natuurkundigen zijn vaak niet erg sociale mensen.”

Had je een aanbod gehad van een goede buitenlandse universiteit, zoals Mattia in het boek?

„Nee, maar ik had de kans om weg te gaan. Toch was ik te bang. Nu zou ik het wel proberen. Ik ben minder angstig, voel me lichter, door mijn carrièreswitch. Ik was altijd gefrustreerd dat ik niet goed genoeg was om iets te ontdekken dat ertoe zou doen. Dat hebben veel wetenschappers.”

Paolo Giordano: De eenzaamheid van de priemgetallen. Vertaling: Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd. Cargo, 318 blz. € 18,90