Bondgenootschap tussen EDF en Veolia is nergens voor nodig

Halsstarrigheid bij het nemen van verkeerde beslissingen is geen deugd. De Franse regering zou zich dit devies ter harte moeten nemen, alvorens haar idiote plannen door te zetten om het staatselektriciteitsconcern EDF en het waterbedrijf Veolia nauwere onderlinge betrekkingen te laten aangaan.

Het zou wel eens te laat kunnen zijn om één schandaal te voorkomen. Onder druk van de regering is de raad van commissarissen van Veolia onlangs door de knieën gegaan voor de wensen van de huidige topman Henri Proglio. Hij wordt uitvoerend directeur van EDF, maar zal bij Veolia in dienst blijven als president-commissaris. Het lijkt er dus op dat hij niet al te veel zal hoeven inleveren door bij een staatsbedrijf te gaan werken.

Maar het is niet nodig om nóg een fout te maken. De regering heeft het idee van Proglio om de twee concerns volledig te laten fuseren afgewezen, maar is er wél voorstander van om EDF zijn belang in Veolia aanzienlijk te laten uitbreiden. Het jongste plan is om EDF zijn belang van 50 procent in EDF Energies Nouvelles, zijn florerende dochteronderneming voor windenergie, te laten inwisselen voor Veolia-aandelen.

Tegen de huidige marktkoers komt de waarde van dat belang neer op zo’n 12 procent van de waarde van Veolia. Tel dat op bij de 4 procent die EDF al in zijn bezit heeft en de 10 procent die eigendom is van de staatsbank Caisse des Depots, en de regering zou Veolia de facto controleren met 26 procent van de aandelen, plus een paar bondgenoten onder de overige aandeelhouders. Veolia, destijds de Compagnie Générale des Eaux was er begin jaren tachtig nog in geslaagd te ontsnappen aan de golf van socialistische nationaliseringen, maar zou nu alsnog onder de hoede van de staat kunnen worden genomen door toedoen van een conservatieve regering.

Op grond van een eerder plan zou EDF aan Veolia zijn bezit van 34 procent van hun joint-venture Dalkia, een firma voor dienstverlening op energiegebied, hebben overgedaan. Maar de regering heeft ervoor gekozen dit belangenconflict uit de weg te gaan: Proglio zou zowel koper als verkoper van een niet-beursgenoteerd bedrijf zijn geweest, waarvan de waardering waarschijnlijk zou worden aangevochten door EDF of de minderheidsaandeelhouders van Veolia. EDF Energies Nouvelles is wél beursgenoteerd, zodat de transactie althans in financieel transparant zou kunnen zijn.

Maar daarmee is het nog geen goede deal. Frankrijk heeft geen enkele behoefte aan nóg een staatsbedrijf, de aandeelhouders van EDF en Veolia schieten niets op met dit zinloze bondgenootschap, en beide concerns moeten zich volledig kunnen richten op serieuze en veeleisende uitdagingen.