Het hondje van Chirac

De hond van de voormalige Franse president Jacques Chirac is depressief geworden. Het is geen wereldnieuws, maar ik stond er toch even van te kijken.

Een lezer maakte me erop attent. Hij had het bij BBC News gelezen en herinnerde zich mijn stukje over Socks, de kater in het Witte Huis van de Clintons. Hij was de beroemdste kat van de Verenigde Staten, maar raakte in de vergetelheid toen Bill en Hillary een grote Labrador Retriever in huis namen. Na het presidentschap werd Socks overgedaan aan een secretaresse, bij wie hij stierf.

Ik betreurde het lot van Socks. Hij stond op het hoogtepunt van macht en aanzien toen hem alles werd afgenomen. Een mens kun je dat nog wel aandoen, een dier niet, want die kan niet in psychoanalyse.

Zie Sumo, de Maltese terriër van Chirac. Hij kreeg veel aandacht, was gewend door de grote tuinen van het Elysée-paleis te rennen en moest opeens genoegen nemen met een appartement aan de Quai Voltaire.

Chirac, die in mei 2007 aftrad, had zelf ook moeite met de overgang naar de anonimiteit, maar Sumo leed nog veel zwaarder. Hij moest voor zijn depressiviteit behandeld worden, vertelde Bernadette, de vrouw van Chirac.

Het hielp niet. Sumo werd agressief. In januari beet hij Chirac in een „ongenoemd deel van zijn lichaam”.

Ik vermoed welk deel hier bedoeld wordt, en hoewel ik er geen ervaring mee heb – wel met het deel, maar niet met honden die erin bijten – kan ik me voorstellen dat het een reuze onaangename ervaring moet zijn geweest.

Chirac moest zich ervoor in het ziekenhuis laten behandelen. Ik zie de verpleegsters al kijken. Wie gelooft je als je zegt: „Het was de hond”?

In totaal viel Sumo zijn baasje drie keer aan. De laatste keer beet hij hem keihard in zijn maag. Sumo had rustig liggen slapen, maar toen Chirac naderde, vloog hij hem woedend aan. „Ik werd erg bang, er was overal bloed. Hij wilde opspringen en opnieuw bijten”, vertelde Bernadette. Ze voegde er, hopelijk argeloos, aan toe dat Sumo háár nooit iets had gedaan.

Ze hebben Sumo nu weggedaan. Hij mag de rest van zijn leven doorbrengen op een boerderij in Seine-et-Marne. Hij zou het er erg naar zijn zin hebben.

Er stond een foto uit 2007 bij van het echtpaar Chirac met Sumo. Chirac loopt erbij als een onopvallende burger, witte parka, spijkerbroek, witte gympen.

Het heeft iets ontluisterends als je hem alleen kent van die stijlvolle maatkostuums met dat parmantige hoofd erboven. Zijn vrouw is een stuk kleiner, maar verreweg het kleinst is Sumo, een wit hondje aan de lijn.

Alle politieke stormen had Chirac getrotseerd, nooit liet hij zich klein krijgen, maar dat onooglijke witte mormeltje aan zijn voeten was hem uiteindelijk de baas geworden.

Misschien stemt het de mens in het algemeen, en de politicus in het bijzonder, tot enige bescheidenheid.

Ik vertelde het hele verhaal aan Anne, onze kat, die zich heeft aangewend ’s nachts om vier, vijf uur naast ons bed te komen staan en om eten te schreeuwen.

Onze klachten halen niets uit. Anne luisterde onverschillig naar het verhaal over Sumo en liep schouderophalend met haar achterwerk (ja, dat kunnen katten) weg, alsof ze wilde zeggen: „Je ziet, het kan stukken beroerder.”