De genen van Jostein Wilmann

Ik lees dat Frederik Wilmann per 1 januari 2010 onder contract ligt bij de wielerploeg Skil- Shimano. Wie is Frederik Wilmann, zult u zeggen. Frederik Wilmann is een jonge Noorse wielrenner die nu nog uitkomt voor het team Joker-Bianchi. Naar het schijnt kan hij behoorlijk een berg op. Ik kwam de naam soms tegen in de uitslagen, en vroeg me af: is Frederik soms de zoon van Jostein Wilmann? Na enig speur- en rekenwerk bleek deze jongen inderdaad door Jostein te zijn verwekt, ergens in de maand november van het jaar 1984.

Jostein Wilmann werd veertiende in de Tour van 1980. Nadien heeft geen enkele Noor die prestatie geëvenaard, laat staan verbeterd.

In augustus van dat jaar gaf hij me fietsles tijdens de Grote Prijs van Dortmund. Het was mijn eerste koers bij de professionals. Wilman reed voor de Duitse Puch- ploeg. Ik was koud terug van de Olympiade in Moskou waar in die tijd alleen amateurs welkom waren. Het tempo in de finale was zo hels dat ik mijn keuze voor het vak meteen in twijfel trok. Ik zag enorm tegen Wilmann op. Eerlijk gezegd, ik was een beetje bang voor hem: zelfs op het huldigingspodium kon er geen lachje vanaf.

Het jaar daarop was hij mijn ploegmaat bij Capri-Sonne. Zijn prestaties waren matig. Ik ontmoette zijn vriendinnetje Öse, een blond, kortgeknipt meisje dat zijn sportartikelenwinkel in Trondheim bestierde. Hijzelf woonde in Koblenz in de buurt van een Duitse oom.

In het voorjaar van 1982 vloog hij opeens weer. Hij won de Catalaanse Week en de Ronde van Romandië. Maar nog altijd kon ik hem niet op een lach betrappen. In voorbereiding op de Tour ging ik met hem en Theo de Rooij op hoogtestage in Font Romeu. Het was daar dat hij een briefje ontving van Öse – het was eerder een afgescheurd reepje papier: „Ik heb een ander gevonden. Dag.”

Zijn diepste gevoelens heeft Jostein noch met mij noch met De Rooij willen delen. De dagen nadien hing hij voortdurend aan de telefoon om zijn zaak in sportartikelen te redden. In de Tour gaf hij op met een bronchitis.

In 1983 reed hij in Italiaanse dienst. Hij werd nog wel dertiende in de Giro. Als ik hem sprak ging het niet meer over wielrennen maar over de voortreffelijkheid van de Noorse zalm. Het was zijn laatste jaar in het peloton. Hij ging op in een vacuüm. Alsof hij was afgedaald in een stille, diepe fjord.

Ik bestudeer de foto’s van junior op zijn homepage. Zie ik in Frederik iets terug van Jostein? Ja, de wenkbrauwen. Maar de brede grijns moet hij van een mij onbekende moeder hebben. De klimmersgenen, zo begrijp ik, zijn met zorg door Jostein in cultuur gebracht.