Zonder faalangst naar het zilver

De volleybalsters verloren gisteren de finale van het EK met 3-0 van Italië.

Zilver was het maximaal haalbare voor Nederland, dat een sterk toernooi speelde.

De Nederlandse volleybalsters hebben het Europees kampioenschap in Polen gisteren afgesloten met een zilveren medaille. In de finale was titelverdediger Italië met 3-0 een klasse beter dan Nederland. De setstanden waren 25-16, 25-19 en 25-20.

Ondanks de afgetekende nederlaag kan Nederland terugkijken op een uitstekend toernooi, waarin aantrekkelijk volleybal van hoog niveau werd gespeeld. Ook lijkt het team van bondscoach Avital Selinger te hebben afgerekend met de faalangst die de ploeg de afgelopen jaren op belangrijke momenten parten speelde. Dat kostte Nederland onder meer een ticket voor de Olympische Spelen in Peking van vorig jaar, een missie waar jaren naartoe was gewerkt.

In Polen raakten de volleybalsters niet meer in paniek van een paar punten achterstand, zelfs niet van setverlies. Er stond immers na al die trainingsuren genoeg geld op de bankrekening, had Selinger hen bijgebracht. Met andere woorden: ook op een wat mindere dag heeft Nederland technisch gezien genoeg kwaliteit om toch te kunnen winnen.

Die boodschap van de bondscoach lijkt te zijn doorgedrongen bij de speelsters. Ze straalden tijdens het EK twee weken lang een rotsvast vertrouwen uit. Na vijf wedstrijden zonder setverlies trof Nederland in de tweede ronde in veelvoudig kampioen Rusland een tegenstander van formaat. De ploeg van Selinger kwam fysiek en emotioneel flink onder druk te staan, maar bleek uiteindelijk in de vijfde set over de sterkste zenuwen te beschikken: 3-2.

In de halve finale tegen Polen (3-1) was Nederland inmiddels zo gegroeid dat Selinger vond dat hij overbodig was geworden. „Misschien wel het beste volleybal dat ik ooit van dit team heb gezien”, oordeelde de bondscoach na afloop van dat duel. Toen zijn team de derde set verloor en lange tijd achter stond in de vierde greep de bondscoach niet in.

„Mijn werk was voor de wedstrijd al klaar”, blikte hij terug. „Ik moest alleen zorgen dat ik niet in de weg liep. Soms heb je als coach de behoefte om wat te zeggen, maar is dat helemaal niet nodig. Daarom heb ik geen time-out aangevraagd en heb ik ook niet gewisseld. Ik wilde geen onrust brengen.” Het vertrouwen dat hij zijn basisspeelsters gaf, pakte goed uit. Nederland knokte zich terug en stond in de finale.

Het opgebouwde niveau bleek in de finale tegen Italië echter onvoldoende. Met snel spel trokken de Italiaansen de Nederlandse verdediging gisteren uit elkaar, waardoor ook de aanval niet optimaal in stelling kon worden gebracht. Manon Flier, uitgeroepen tot beste speelster van het EK, en Debby Stam werden voortdurend afgeblokt. Alleen in de tweede set leek Nederland een kans te hebben. De zes punten voorsprong gingen echter halverwege de set al weer verloren. In tegenstelling tot eerdere duels konden de volleybalsters zich niet meer terugknokken.

Zilver bleek het hoogst haalbare. Door de plaats bij de beste vier van het EK is Nederland wel al zeker van deelname aan de World Grand Prix in 2009 en het EK in 2010. De volleybalsters stonden voor de derde keer in een EK-finale. In 1995 behaalden ze in eigen land goud; in 1991 moesten ze – net als gisteren – genoegen nemen met zilver. Italië, dat ook in 2007 de titel opeiste, werd voor de tweede keer Europees kampioen. (ANP)