Topvolleyballers in een tunneltje

Een therapeutisch wonder. Zo kunnen de prestaties van de Nederlandse volleybalvrouwen op het EK in Polen maar het beste worden geduid.

Neem Chaïne Staelens. Zij heeft zoveel verkeerd kraakbeen in haar lijf, dat ze allang had moeten stoppen met topsport. Na haar loopbaan aan het net zal ze wel aan de kunstknie moeten, vertelde haar moeder laconiek in NRC Handelsblad. „Maar dan zien we wel weer verder”, zei ze erbij.

Of Kim Staelens. Heeft anderhalf jaar moeten revalideren: kapotte kruisbanden. En het allerergste zal toch zijn dat deze Belgische zussen op kosten van hun vader tot Nederlander zijn genaturaliseerd. Omwille van hun internationale carrière. Kun je Vlamingen groter leed aandoen dan hun de nationaliteit te geven van het land der dikke nekken en kaaskoppen?

Er zijn meer trauma’s in het team. Ingrid Visser en Debby Stam speelden afgelopen seizoen in de Russische competitie. Visser kwam daar een coach tegen, vertelde ze in de Volkskrant, die ook sponsor en bankdirecteur was en van de sport de ballen verstand had. Ze moest van hem koprollen op een matje maken, dwaas door de zaal rennen, zich voor straf opdrukken en meer van die gekkigheid. Stam had een coach die wel verstand had van volleybal, maar, zo vatte ze krachtig samen, verder was ook hij „gestoord”.

Caroline Wensink is vorig jaar geopereerd, waarbij in haar beide onderbenen een stalen pin werd aangebracht. Uniek voor een volleyballer. Tegen het ANP zei ze begin vorige week over het nationale team: „ We zijn nu heel erg op onszelf gericht. We leven in een tunneltje. Ik volg geen nieuws, lees geen artikelen. Ik weet niet eens tegen wie we dinsdag spelen.”

Dit doet heftig verlangen naar voetballers die ’s nachts via de regenpijp uit hun hotel glippen of naar Ard Schenk die nadat hij eens flink was doorgezakt, een gouden olympische medaille bijeenschaatste op de tien kilometer.

Vrouwen, proficiat. Maar hopelijk zijn jullie vannacht stevig aan de wodka gegaan. Na zdrowie!

john kroon