NMA, zorgverzekeraars en keuzevrijheid

Uit de vele reacties op m’n stukjes over de gezondheidszorg in Nederland is er een zo herkenbaar dat ik het letterlijk herhaal. Afkomstig van lezer Marieke de Mooij. Onder het vorige stukje al een reactie (#27) op deze rationele hartekreet. Nederlandse Mededingings Autoriteit bent u daar?

Uw artikel sluit aan bij wat mij steeds meer dwars zit bij het zorgstelsel: wat ik noem gedwongen nering, wat eigenlijk een zaak zou moeten zijn van de Nederlandse Mededingings Autoriteit, omdat het indruist tegen vrije concurrentie. Mijn voorbeelden zijn brillen en gehoorapparaten.

Mijn zorgverzekeraar geeft alleen een vergoeding voor een bril als je die bij Pearl koopt. De dichtstbijzijnde vestiging (15 km met de auto) daarvan is echter een slechte zaak. Maakte fouten. Dichterbij, bij mij in het dorp is een opticien die perfecte brillen maakt, maar de verzekeraar dwingt je bij Pearl te kopen. Opticiens zijn puur commerciele instellingen, en oogartsen mogen zich er niet mee bemoeien. Bij konstatering van een apert foute bril mag de oogarts alleen een voorzichtig briefje schrijven met het verzoek “er nog eens naar te kijken.” Waarom concurrentiebeperking voor commerciele instellingen?

Mijn verzekeraar heeft voor gehoorapparaten Beter Horen als preferred supplier gekozen. Voor een gehoorapparaat moet je regelmatig voor controle komen. Keuze dichtstbijzijnde winkel op 42 km afstand, geen of slechte busverbinding. De vergoeding is aanzienlijk minder als je een apparaat aan laat meten bij een audicien dichtbij huis, met de fiets te bereiken.

Is dat keuze? Is dat concurrentie?