Sport in beeld

Supporters van Rapid Wien tijdens de Europa League-wedstrijd van hun club tegen Celtic. Glasgow, Celtic Park Stadion, 1 oktober 2009. Foto Reuters Rapid Vienna fans applaud during their UEFA Europa League soccer match against Celtic at Celtic Park stadium in Glasgow, Scotland October 1, 2009. REUTERS/David Moir (BRITAIN SPORT SOCCER) REUTERS

Regisseur onbekend. ‘Jongens, ik tel tot drie en dan...’ Enzovoort. Als makke schapen.

Zou het zo gegaan zijn? Nee, zo is het niet gegaan. Nou ja: vast niet. Het was boeiend geweest en misschien wel het ei van Columbus als supporters zich zo lieten leiden, maar interessanter nog is de vraag waarom en hoe dit tafereel dan wel tot stand kwam.

We gaan staan, de shirts gaan/zijn uit, we klappen in onze handen en dat klappen, dat doen we boven ons hoofd.

Hoezo? Hoezo zo? En hoezo zo collectief?

Moeten we op zoek naar een alfamannetje dat het raadsel verklaart? Staat dat vooraan of juist in het midden, of nee, achterin, in verband met het maximale overzicht over de kudde? Beslist u zelf maar of er een leider is en wie dat dan is, merkwaardig is en blijft de feilloze eensgezindheid.

Psychologen, zie hier brood in! Zet volgende keer proefpersonen in het midden, twee, drie, ziet u maar. Of misschien is één enkele wetenschappelijk bezien het zuiverst? Hun/zijn opdracht: wat anderen ook doen, doe niet mee.

De gemeten hersenactiviteit zal ongetwijfeld een hoog niveau van stress verraden – ‘kijk maar, hier, in die kwab links’.

Misschien moeten we er iets beter over nadenken, over hoe we het inkleden, en dan bedenken we meteen ook hoe we de reactie van de menigte meten. Een dergelijk onderzoek zal zijn nut bewijzen, heus. ‘Aha, zo zit het dus!’

Voor nu: die armen, die handen, zo geheven – tezamen doen ze denken aan Heras-hekwerk. Eh, ja, de associatie ligt voor de hand.