De kameel in Versailles

Hij houdt stil bij het beeld van René Magritte. La Folie des grandeurs heet het. Drie vrouwentorso’s komen verwrongen uit elkaar. Hij vond het altijd mooi, bij de titel van het werk van de Belg had hij nooit zo stilgestaan. Maar nu? Megalomaan, ja zo zullen ze hem noemen.

Naar de wedstrijd van AZ is hij vanavond niet gegaan. Hij weet dat de bezoekers uit Breda spreekkoren tot hem zullen richten in het stadion dat hij Alkmaar heeft geschonken. Hij wil ze niet horen.

Nee, hij doolt liever alleen rond in zijn Scheringa Museum voor Realisme in Spanbroek. Wat had hij zich groot gevoeld, na het landskampioenschap van AZ. Maar sindsdien lijkt alles mis te gaan. Met zijn Dirk Scheringa Beheer en met AZ. Louis weg, onder Ronald speelt het team nog niet lekker. En dat terwijl hij nog zo had uitgesproken dat de nieuwe coach AZ juist een stap verder moest laten zetten naar de top. De Europese dus.

Hij loopt door. Een rilling trekt over zijn rug. Pas nu valt het hem op dat er veel stillevens uit de collectie zijn opgehangen. Natures mortes? Is dit zijn einde? O, wat zullen die bankiers blij zijn als hij, de voormalige politieagent, uit hun midden zal wegvallen. Hij was als de kameel in Versailles uit het werk van Carel Willink, waar hij net langs is gelopen. Daar was hij trots op, maar nu weet hij niet meer hoe hij zich moet voelen.

Hij stopt voor De Zeppelin van zijn favoriete schilder en is blij dat Willinks Oorlogsruïne er niet hangt. Hij krijgt gelijk visioenen van een verwoesting van zijn antroposofische kantoor in Wognum door kopers van koopsompolissen, daartoe aangezet door die vervloekte Pieter Lakeman. Die mannen die wuiven naar de zeppelin, zijn dat niet zijn directieleden die hem uitwuiven? Hebben niet al een paar mensen gehint dat hij maar beter kan opstappen?

Ga jij maar niet voor de camera’s, hadden ze donderdag al tegen hem gezegd nadat die Lakeman spaarders had opgeroepen hun geld weg te halen. Het is beter dat Hans en Robin gaan. Ze deden het goed. Al was het jammer dat Hans sorry zei tegen die Twan Huys. En zei Robin wel erg vaak dat er niet meer over het verleden gepraat moest worden. Wat was er mis met dat verleden?

Hij denkt terug aan de schilderijen van Terry Rodgers uit de net vertrokken expositie. Hij kon zich niet zo identificeren met de mooie, halfnaakte jonge mensen die, broeierig, over banken of stoelen hingen. Zo zinloos. Konden ze niet meer doen met hun leven? Hij zucht. Die leegte die deze jongelingen uitstraalden, die begint hij te voelen in zijn lijf. Waar heeft hij, Dirk, het allemaal voor gedaan?

Daan van Lent.