Trouw bondgenoot

Het is tot een harde aanvaring gekomen binnen de coalitie over de Nederlandse militaire missie in Afghanistan. De PvdA en de ChristenUnie willen vasthouden aan eerdere afspraken en de missie in 2010 beëindigen. Minister Verhagen van Buitenlandse Zaken (CDA) wil de opties voor een verlenging openhouden.

Een scheuring binnen de coalitie over een van de meest gevoelige dossiers is een crisis waardig, maar daar gaat het mij nu even niet om. Mij gaat het om de vraag of we, los van eerdere afspraken, in Afghanistan zouden moeten willen blijven of niet.

Waarom gingen we daar ook alweer naartoe? Er was sprake van twee operaties. Enduring Freedom is de codenaam van de invasie van een autonome staat met het doel Osama Bin Laden te vangen. Wij doen mee aan de ISAF-missie, het vriendelijke gezicht van de invasie. Wat de Amerikanen platbombarderen, moeten wij weer opbouwen, daar komt het op neer. En zo winnen we de harten van de Afghaanse bevolking.

Beide operaties hebben tot nu toe gefaald. Bin Laden loopt nog rond en we zijn mijlenver verwijderd van het doel om Afghanistan om te toveren in een welvarende, veilige, democratische bondgenoot. Intussen is het doel van de missie stilzwijgend veranderd. We vechten nu tegen de Talibaan. Dat is makkelijker te verkopen, want niemand vindt de Talibaan sympathiek. Maar wij winnen niet. En als je in een oorlog niet aan het winnen bent, betekent dat dat je aan het verliezen bent.

Terugtrekking van onze troepen zou impliceren dat we toegeven dat we verloren hebben of dat we de oorlog opeens niet meer zo belangrijk vinden. De terugtrekking als zodanig zou een overwinning voor de Talibaan zijn.

De werkelijke reden waarom we meedoen aan de missie is dat we bondgenoten zijn van de Verenigde Staten en dat we er voordeel bij hebben ons een trouw en goed bondgenoot te betonen. Het zou raar zijn om eerst Bush te helpen en ons terug te trekken als Obama ons vraagt te blijven. Dat zou ons internationale prestige schaden.

Er is maar één conclusie: we hadden er nooit aan moeten beginnen. Maar nu we er aan zijn begonnen, kunnen we niet meer weg.

Ilja Leonard Pfeijffer