Column

Polanski

‘Dertien”, giechelde mijn buurmeisje toen ik haar vroeg hoe oud ze was.

„Hoezo?”, giebelden haar vriendinnetjes, die het duidelijk een rare vraag vonden. Waarom vraagt die man nou hoe oud ze is? Waarom wil hij dat weten? Ik stond een beetje raar te schutteren voor mijn eigen voordeur. Het was inderdaad een beetje vreemde vraag.

Zeker gezien het feit dat ik niet echt veel contact met mijn buurmeisje heb. Ik zie haar soms uit school komen en ze fietst regelmatig met een tennisracket richting een of andere sporthal. En ik zie haar bij de sigarenzaak waar ik mijn kranten haal wel eens kauwgom kopen.

Meestal doet ze dat met diezelfde vriendinnen en negen van de tien keer liggen de dames slap van de lach. Slap om niks, zoals het hoort op die leeftijd. Alles is stom en iedereen is gek. Zo denk je als je dertien bent.

Waarom ik het vroeg? Ik wilde een bevestiging. Dat dertien jong is. Erg jong zelfs. Oké, sommigen zijn wat ouder en wijzer op die leeftijd, maar dertien blijft jong.

Als je kind die leeftijd heeft zeg je niet: Ga jij maar even lekker door Europa liften. En alleen op kamers? Nee toch? Om de wereld zeilen? Het lijkt mij niet. Ook niet als je kind een wonderkind is. Maar dit was niet de reden dat ik het vroeg.

Ik vroeg het om Polanski, de man die eenendertig jaar geleden seks had met een meisje van die leeftijd. Hij was in de veertig. Vies? Ik vind van wel. Daarbij had hij het kind ook nog eens gedrogeerd. Oké het is lang geleden dat hij dit geflikt heeft en hij heeft het meisje, dat inmiddels vijfenveertig is, afgekocht en zij wil het liefst dat de zaak niet meer wordt opgerakeld en hij is een briljant cineast en er zitten nogal wat juridische haken en ogen aan en het is de vraag waarom hij nu gearresteerd is en niet eerder en……

Ik zie welke kunstenaars en intellectuelen het voor hem opnemen en ik begrijp de commotie. Uiteraard snap ik ook de verontwaardiging. Het is meer dan dertig jaar geleden, de man heeft zich daarna voorbeeldig gedragen en wat is er met de Zwitserse politie om hem juist nu, toen hij onderweg was naar een festival om een belangrijke prijs in ontvangst te nemen, te arresteren?

Raar volk die Zwitsers. Ze eten vies. Heel vies zelfs. Zij zijn de uitvinders van het racletten en de kaasfondue en dan mag je toch stellen dat je een smerig, smakeloos volk bent. Als je zonder problemen een badmuts opeet dan is er iets mis.

En ze hebben absoluut geen humor. Een keer per jaar reis ik met mijn familie mee naar een of ander skioord en na een week juich ik dat ik weg mag. Zware uitslag van zoveel beleefdheid. Geen enkel grapje gehoord. Deurbel poetsende vrouwen en straatjes vegende mannen, die je bij vertrek altijd nog een paar honderd Zwitserse Franken afhandig maken. Sneeuwbelasting, waterbelasting, vuilnisbelasting, parkeerbelasting, schone lakensbelasting en discotheektaks.

En ondertussen beheren ze zonder problemen al jaren het zwarte geld van alle Europanen. Of het nou van de Italiaanse maffia komt of van Nederlandse criminelen, het maakt ze niks uit. Als ze er maar wat aan verdienen. Ondertussen vergiftigen ze de Rijn met hun farmaceutische rotzooi en als ik morgen lees dat zij de verspreiders van het Mexicaanse griepvirus in Europa zijn, ben ik niet verbaasd. Als blijkt dat de toch ietwat corrupte Nederlandse viroloog Ab Osterhaus een Zwitser is ben ik ook niet van slag. Mijn volk is het dus niet en ik snap dan ook dat een groot aantal mensen na de arrestatie van Roman Polanski tekeer gaan.

Maar ik moet ook zeggen dat ik schrok toen ik naar mijn dertienjarige buurmeisje keek. Het is jong, heel jong en heel kwetsbaar. Je hebt het er met je vieze, vuile, oude mannenhanden vanaf te blijven. Daarom sluit ik me niet zo klakkeloos aan. Woody Allen wel, maar dat is een ander verhaal.