Mensen die zomaar ongescript 'ohhh' en 'aaah' roepen

De Volksrepubliek China bestaat zestig jaar, en ik wilde natuurlijk naar de optocht kijken, die van dezelfde regisseur was als de opening van de Olympische Spelen: de allerbeste mensen-simultaan-dingetjes-laten-doen-regisseur van de wereld.

Tijdens het kijken bekroop me een gedachte, misschien een gedachte die ik op de een of andere manier moet doorgeven aan de allerbeste mensen-simultaan-dingetjes-laten-doen-regisseur van de wereld.

In China kunnen ze zo goed dingen fabriceren, was mijn gedachte, dus waarom maken ze dan niet gewoon robots die die hele parade lopen, in plaats van elke keer weer stad en land af te zoeken naar een peloton vrouwelijke piloten die allemaal precies één meter zestig zijn en exact hetzelfde gezichtje hebben, of maandenlang met een groep van duizend mensen te repeteren op welk moment zij een geel dan wel rood bordje in de lucht moeten steken?

Het lijkt me zo’n gedoe, eenvoudig te verhelpen door een paar duizend Made In China-robots.

Astrid Kersseboom en China-kenner Henk Schulte Nordholt deden hun best om de boel te becommentariëren alsof het toch een beetje een gezellige Koninginnedagoptocht anno 2008 was, met oma’s op klapstoelen, kinderen met zelfgeknutselde kroontjes en blije, verregende huisvrouwen – en niet de verheerlijking van het leger van een vrij eng land.

Dus dan riep Henk maar enthousiast: ‘Kijk, eindelijk weer eens de ganzepas!’ of merkte Astrid op, na een lange optocht van allerlei soorten raketten: ‘Nucleaire onderzeeërs zie je niet in deze parade, hè?’ Of ze hadden het met de correspondent ter plaatse over die wonderlijke manier waarop de smog speciaal voor dit evenement weggehaald was (door middel van nog meer raketten, die regen opwekten).

En af en toe gooide Henk Schulte Nordholt er maar weer eens wat Chinese wijsheden tegenaan, die allemaal even creepy waren. ‘Het leger en het volk zijn verbonden als lippen en tanden’, bijvoorbeeld. Of de recentere wijsheid: ‘Mao was 70 procent goed en 30 procent slecht.’

Het werd pas een beetje gezellig toen het vuurwerk werd afgestoken, wat zelfs in China gepaard mag gaan met wat rommel en anarchistisch lawaai, en mensen die zomaar ongescript ‘ohhh’ en ‘aaah’ roepen.

Maar toen draaide de camera omhoog, naar de maan, die heel rond, heel helder en heel groot was. En toen begon ik me ineens af te vragen of hij wel echt was. Een nepmaan, speciaal voor de optocht. Het kan, in China.