Er zit nog leven in naïeve zweefheks Yoko Ono

Voor het eerst sinds negen jaar brengt Yoko Ono, weduwe van Beatle John Lennon, een nieuwe solo-cd uit. Met hun zoon Sean als producer.

Terwijl The Beatles overal ter wereld in de hitparade staan met de digitaal geremasterde versies van hun lp’s, zorgt Yoko Ono voor een eigentijdse sensatie. De 76-jarige weduwe van John Lennon maakte voor het eerst in negen jaar een nieuwe cd: Between My Head And The Sky. Alleen de artiestennaam verwijst naar het verleden: Yoko Ono Plastic Ono Band, naar de naam waaronder Lennon en Ono veertig jaar geleden, met de single Give Peace a Chance, begonnen te werken.

De titel van de nieuwe cd is dezelfde als die van een retrospectief van haar beeldende kunst, dat vorig jaar in Engeland was georganiseerd. In die ruimte tussen haar hoofd en de hemel, vindt Ono inspiratie, vertelt ze in interviews. Dit doet een zweverige stijl vermoeden, en inderdaad is Ono’s werk nog altijd vervuld van een Moeder Aarde-achtig positivisme waarin duiven, witte kleren en briefjes in de wind, een rol spelen. Die naïviteit is kinderlijk, maar hij geeft Ono ook haar open blik.

Het idee voor Between My Head And The Sky kwam van haar zoon Sean Lennon, die vorig jaar zijn eigen platenmaatschappij Chimera begon. Sean vroeg zijn moeder om de eerste cd van Chimera te maken. Met hemzelf als producer en omringd door goeddeels Japanse muzikanten werd in New York gewerkt aan een cd die muzikaal geen grenzen erkent. Multi-instrumentaliste Yuka Honda, bekend van de noise-band Cibo Matto, en lounge-muzikant Cornelius spelen mee. De teksten zijn in het Engels en Japans, of bestaan uit woordloze klankerupties.

Zoals in het nummer Waiting For The D Train, waarin Ono’s stem als een derwisj rond de microfoon cirkel terwijl de band een ruig stukje garage-rock speelt. In andere liedjes, zoals The Sun Is Down!, slaat de stemming om naar bezwerende electro waarbij Ono’s stem improviserend de titel declameert. Soms leunt Ono te zwaar op haar grappige naïviteit, maar dan zijn de daarop volgende liedjes des te indrukwekkender: glooiende lounge-scapes met een bulderende Yoko, of liedjes waarin ze juist breekbaar zingt, begeleid door een gedempte trompet, zoals Memory Of Footsteps.

Vanzelfsprekend ontroerend is haar liefdesballade I’m Going Away Smiling waarin ze herinneringen ophaalt aan een geliefde ‘op de pier’. Maar Ono zwelgt niet in het verleden. De cd eindigt met een nummer van 18 seconden, waarin een stapel schroot kletterend omvalt, en een stem zegt: „It’s me. I’m alive.” Ono klinkt zowel mooi als grillig en hekserig, met een onderstroom van positivisme die je van de voeten blaast.

De cd ‘Between My Head And The Sky’ verschijnt bij Chimera/Konkurrent.