Uruzgan: gevaarlijke kabinetspatrouille

maxime_verhagen_rr_218936dHet kabinet was gisteravond op een gevaarlijke patrouille in de Tweede Kamer. De afgesproken opbouwmissie vordert gestaag, maar het bleef bij het slaan van enkele putjes. De coalitiefracties PvdA en Christenunie verlangden dat het democratisch gekozen kabinet-Balkenende zich houdt aan de demarcatielijnen van 2008.

Wat eens Irak heette, is nu het dossier Uruzgan: een in hoge mate symbolisch onderwerp dat in eigen land alleen echt belangrijk is voor beroepsmilitairen en hun families. Voor bewindslieden en diplomaten ligt dat geheel anders. Zij kunnen ‘onze aanwezigheid’ in buitenlandse contacten gebruiken als bewijs dat we meetellen.

Als Nederland een zetel aan tafel bij de economische wereldregering G20 heeft veroverd door mee te knokken in Zuid-Afghanistan, dan is dat misschien het meest concrete resultaat van de missie. Was dat 21 Nederlandse levens waard? Dat kan nooit worden gezegd en wordt dan ook niet gezegd, zelfs niet gedacht. De redenering loopt via opbouw, tegenhouden terrorisme en ‘die mensen een kans geven’.

Leden van het kabinet uitten de laatste tijd zonder veel terughoudendheid dat zij het er over oneens zijn. Minister CDA-Verhagen speculeerde openlijk over blijven na 2010, de PvdA-ministers Bos en Koenders moesten er openlijk niets van hebben. Hier een mooi overzicht van de tegenstrijdige uitspraken bij NOS Nieuws.

Nederlands idealisme, een vorm van gemilitariseerde ontwikkelingshulp, bewijzen dat de krijgsmacht straks niet 10 of 20% kan inleveren, het zijn allemaal argumenten om een verlengde of een nieuwe missie in Uruzgan te overwegen. Vergeet het carrièreperspectief niet, hoe taboe ook.

Stel dat premier Balkenende toch echt verlangt naar een mooie Europese baan, zoals hier bevestigd. Dan zou, net als toen de baan van Navo-secretaris-generaal vacant was, er geen direct verband bestaan tussen Nederlands activisme in Uruzgan en zo’n benoeming, maar het hielp wel.

In dit geval: als Nederland de mouwen opgestroopt houdt in zuid-Afghanistan, hoeven Duitsland en Frankrijk het niet te doen, en blijft Groot-Brittannnië ons indelen bij de grote jongens in de onderbouw. Die Balkenende heeft ’t em toch maar geflikt. En wie haalt de kastanjes uit het vuur? Kandidaat-premier Verhagen.

Zomaar een gedachte. Veel te cynisch om hardop te zeggen. Maar als je overziet wat de hele operatie heeft opgeleverd en kan opleveren (getuige het dodelijke opinie-artikel van generaal-majoor van Vuren in NRC Handelsblad van woensdag), dan is het toch de vraag waarom Verhagen nu zo’n heisa moest veroorzaken. En Balkenende ‘blijven’ niet wilde uitsluiten.

Een kabinetscrisis riskeren over een oorlog die in Amerika steeds minder steun heeft? Om met Verhagen te spreken: ,,Er is toch geen verbod op nadenken?”

PS. Als het werkelijk doel van de Nederlandse betrokkenheid niet duidelijk is, kunnen slachtoffers - zelfs burgerslachtoffers - de publieke opinie te veel worden. Vandaag wonnen Nederlandse F-16’s waarschijnlijk wat minder ‘hearts and minds’.